Η ανάσταση του Πολάκη

Δεν πιστεύω στην ανάσταση υποτιθέμενων θεοτήτων. Ούτε του Χριστού, ούτε του Μίθρα, ούτε του Όσιρι, ούτε του Κρίσνα, ούτε του Διόνυσου, ούτε της Περσεφόνης, ούτε του Ταμούζ, ούτε του Όντιν… -για να σταχυολογήσω μερικές από τις πιο γνωστές αναστημένες θεότητες ανά την υφήλιο, κυρίως γένους αρσενικού, αλλά ενίοτε και θηλυκού.

Εάν πάλι εμείς έχουμε μείνει μέχρι σήμερα με την εντύπωση ότι αναστήθηκε μονάχα ο Ναζωραίος, δεν προδίδουμε παρά το έλλειμμα πληροφόρησης που μας άφησε ως κατάλοιπο το απολογητικό μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία, καθώς και την επιτακτική ανάγκη να αντικατασταθεί πάραυτα από το μάθημα της Συγκριτικής Θρησκειολογίας (πέραν των σκανδαλωδών ομοιοτήτων που θα διαπιστώσουμε ανάμεσα στις θρησκείες, θα καταπολεμήσουμε δραστικά και τη νοσηρή έλξη που μας ασκεί η μισαλλοδοξία). Πάντοτε με ενοχλούσε η ιδέα ότι μια θεότητα είναι τόσο εκκεντρική ώστε να πεθάνει, ενώ ξέρει εκ των προτέρων ότι θα αναστηθεί.

Το μόνο δικαιολογητικό που θα δεχόμουν για αυτή την ακατονόμαστη συμπεριφορά είναι η αφόρητη βαρεμάρα που αναπόφευκτα θα συνοδεύει την αθανασία εις τον αιώνα τον άπαντα• λίγες ώρες ή λίγες μέρες νεκρός, όπως και να το πάρεις, είναι ένα ανακουφιστικό διάλειμμα.

Εξυπακούεται ότι ακόμη λιγότερο πιστεύω στην ανάσταση θνητών. Ουδέποτε κατάλαβα τι ακριβώς ήθελε να επιδείξει ο Χριστός με την ανάσταση του Λαζάρου, εκτός από την προσβλητική του αδιαφορία να αναστήσει και όποιον άλλον νεκρό βρέθηκε στο διάβα του. Εν ολίγοις θεωρώ ότι το εισιτήριο είναι δίχως επιστροφή και όσοι –βαριά εγχειρισμένοι συνήθως- σας λένε ότι πέρασαν απέναντι και ξαναγύρισαν, λησμονούν να συνυπολογίσουν ότι, με τόσα οπιούχα που κατανάλωσαν για την καταστολή του πόνου, άλλοι βλέπουν τα διπλά και τα τριπλά οράματα.

Δεν ισχύει όμως το ίδιο και με την ανάσταση μιας πολιτικής σταδιοδρομίας. Εκεί που πας κάθε Κυριακή και ανανεώνεις το λαδάκι στο καντήλι της καριέρας του, να σου και πετιέται από τον τάφο ο πολιτικός, φρεσκοξυρισμένος και φρεσκοπλυμένος, λες και δεν ξάπλωσε ποτέ κάτω από το γρασίδι. Τα διεθνή παραδείγματα πάμπολλα και δεν θα σας κουράσω απαριθμώντας τα όλα.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν από τις πιο τυπικές περιπτώσεις –αναστήθηκε δύο ή τρεις φορές, αν δεν κάνω λάθος. Ο Ντε Γκολ παρομοίως. Ο Λούλα λίαν προσφάτως (έκανε κι ενάμιση χρόνο φυλακή ως προσομοίωση θανάτου). Στα καθ’ ημάς, πιο ηχηρή πολιτική ανάσταση σημείωσε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ενώ διόλου αμελητέο ήταν και το comebackτου Αντώνη Σαμαρά.

Η περίπτωση του Παύλου Πολάκη είναι διαφορετική. Κατ’ αρχάς δεν πέθανε ακόμη προκειμένου να αναστηθεί. Για την ακρίβεια, καταδικάστηκε σε πολιτικό θάνατο, φυλακίστηκε στην πτέρυγα των μελλοθανάτων και, ένα εικοσιτετράωρο πριν από την εκτέλεσή του, γκρεμίστηκε η φυλακή με μοναδικό επιζώντα τον ίδιον: δεν ξέρω αν στα δικά σας χωριά το λένε "θαύμα", στο δικό μου το λένε "κωλοφαρδία". Η εκτέλεσή του αναβλήθηκε επ’ αόριστον, χάθηκε κάπου στις ελληνικές καλένδες, όπως έλεγαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι και κάθε μέρα που περνάει αυτή η αναβολή παίρνει ολοένα και πιο πολύ τα χαρακτηριστικά της μονιμότητας.

Εάν θυμάστε, ακόμη και πριν την εκτέλεσή του, υπήρχε πάνω στο τραπέζι η πρόταση να αναστηθεί τη δεύτερη Κυριακή των εκλογών, ως ισχυρή αντιβίωση λαϊκισμού στην κρίσιμη εκλογική μάχη όπου τα κέρδη από την απλή αναλογική της πρώτης Κυριακής θα κινδύνευαν να εξανεμισθούν με την ενισχυμένη. Τώρα και αυτό το σενάριο ηχεί παρωχημένο. Σχεδόν όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα να ρίξουν τον Πολάκη στη μάχη από την πρώτη Κυριακή και όσο η ημερομηνία των εκλογών μετατίθεται προς τα τέλη της άνοιξης, τόσο το εν λόγω σενάριο ενισχύεται.

Ο ίδιος ο "Παυλάρας" δεν λουφάζει πλέον, έχει ξετσουτσουνέψει –όπως πολύ θα άρεσε και σ’ εκείνον να πιστεύουμε- κι έχει επιστρέψει λάβρος στα socialmediaμε ενσταντανέ από τις λαμπρές του επιδόσεις ως ψαροντουφεκάς και τους πολιτικούς του αντιπάλους ως σμέρνες• ο παλιός καλός Πολάκης.

Βεβαίως, κρατάμε πάντα μια πισινή, μπας και κάποιο νέο αναπάντεχο γεγονός ή κάποια δική του νέα εκτός ορίων χοντράδα αναβάλλει και πάλι την ανάστασή του. Ακόμη όμως και αν ο Πολάκης αυτοπροσώπως απουσιάσει από την πρώτη Κυριακή, δεν πρόκειται να συμβεί το ίδιο με τον πολακισμό.

Βλέπετε, ο πολακισμός, τουτέστιν η ανάγκη να απευθύνεσαι προεκλογικά στον χαμηλότερο διανοητικό παρονομαστή των ψηφοφόρων και στα πιο ποταπά τους ένστικτα, διατρέχει οριζοντίως όλες τις κομματικές παρατάξεις (με εξαίρεση ίσως κάποιους "φλούφληδες" του Κέντρου) και μπορεί να πέθανε για δυο-τρεις μέρες, αλλά αναστήθηκε προτού καν κηδευτούν τα πρώτα θύματα από τη σπαραχτική τραγωδία των Τεμπών. Ο πολακισμός είναι σαν τις θεότητες που προαναφέραμε: αθάνατος.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr