"Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν η μια με την άλλη, η κάθε δυστυχισμένη είναι δυστυχισμένη κατά τον δικό της τρόπο". Η αριστουργηματική εισαγωγική πρόταση στην "Άννα Καρένινα" (1877) του Λέοντα Τολστόι έρχεται κι επανέρχεται διαχρονικά να μας υπενθυμίσει πως, ό,τι και αν ισχυρίζονται οι σύγχρονοι life coaches που άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, δεν υπάρχουν ούτε πρετ-α-πορτέ υποδείξεις για τη διαχείριση του πένθους, ούτε "εύθετος" χρόνος για τον τερματισμό του. Άλλοι πενθούν μια στιγμή και άλλη πενθούν μια ζωή. Μην επιτρέψετε ποτέ σε κανέναν καριόλη, από τον πλέον άσχετο ξερόλα έως τον πλέον τσεκαρισμένο ειδήμονα, να σας προσδιορίσει το βάθος, την ένταση και τη διάρκεια του πένθους που πιθανώς μία, δύο ή περισσότερες φορές θα βιώσετε στη ζωή σας.
Μολαταύτα, πάντοτε έδινα μεγαλύτερη βαρύτητα (ίσως από νοσηρή επαγγελματική διαστροφή) σ’ εκείνους που καλούνται να ερμηνεύσουν έναν "κόντρα" ρόλο. Το 1998, έντονα επηρεασμένος από την τότε πρόσφατη τραγωδία της Αμαλίας Γκινάκη, εκείνης της ξέγνοιαστης "κοπέλας της γειτονιάς" που πρώτα ακρωτηριάστηκε από τη χειροβομβίδα του ρουμάνου κακοποιού Σορίν Ματέι κι έπειτα από ένα μαρτυρικό δεκαπενθήμερο ξεψύχησε στο νοσοκομείο, εστίασα την προσοχή μου σε μια νουβέλα μου ακριβώς πάνω σε ένα ανάλογο "αδιανόητο": πώς αντιδράς όταν, "προγραμματισμένος" τρόπον τινά να διάγεις τον βίο σου στον αφρό, καλείσαι την "κακιά την ώρα" να βρεθείς αντιμέτωπος με τα πιο σκοτεινά του έγκατα; Υπάρχει άραγε κάτι τραγικότερο από το "γέλα, παλιάτσο"; Υποχρεωμένος να συνεχίζεις να "προσφέρεις γέλιο", ενόσω η καρδιά σου έχει μόλις γίνει κομμάτια από τη γνωστοποίηση του θανάτου ενός προσφιλούς σου προσώπου ή μιας άλλης οικογενειακής σου καταστροφής; Θα καταμετρηθούν άραγε ποτέ οι κωμικοί ηθοποιοί που κλήθηκαν επί σκηνής να υποστούν αντίστοιχο βασανιστήριο;
Όχι και τόσο αναπάντεχα, ούτε τόσο απροσχεδίαστα, η πατρίδα μας έχει καταχωριστεί τις τελευταίες δεκαετίες στις διακεκριμένες "χώρες της χαράς", στους υψηλής ζήτησης τουριστικούς προορισμούς, ιδιαίτερα δημοφιλής μάλιστα παγκοσμίως για το περιλάλητο greek kefi. Το greek kefi δεν περιλαμβάνει "τραγωδίες", παρά μονάχα υποτιτλισμένες στην Επίδαυρο. Δεν περιλαμβάνει "πυρκαγιές" (ιδίως τις πρωτόγνωρες "mega-fires", τα διαπιστευτήρια της κλιματικής αλλαγής στην Ευρώπη) και σίγουρα δεν περιλαμβάνει νεκρούς πυροσβέστες ή νεκρούς χειριστές ελικοπτέρων, ολοένα και πιο συχνή θυσία στον μοχθηρό Μολώχ (και) των παραθεριστικών κέντρων. Κανένας "ξένος" δεν είναι ψυχολογικά προετοιμασμένος, καθώς επιστρέφει τσουρουφλισμένος από το μπάνιο του και προτού ξεπλυθεί από το αλάτι, να αντικρίσει στον τηλεοπτικό του δέκτη ανάλογα αγγελτήρια πένθους.
Μήπως όμως είναι ψυχολογικά προετοιμασμένος ο "ντόπιος"; Τα πλάνα από την παραλιακή Νάουσα της Πάρου, ενόσω φλέγονταν οι ορεινοί οικισμοί της νήσου, δεν έδειχναν κάτι τέτοιο. Ούτε οι πυρκαγιές κόπαζαν, ούτε τα πανηγύρια –λες και οι πρώτες ήταν πλήρως αποσυνδεμένες από τα δεύτερα και μια παράξενη μορφή αναισθησίας –"ακηδίας"- είχε καταλάβει όσους μετείχαν στο greek kefi, ιθαγενείς και αλλοεθνείς, μια αναισθησία που κλονιζόταν μονάχα όταν πλησίαζαν οι φλόγες σε απόσταση αναπνοής από τους "κεφάτους", όταν κινδύνευαν πάραυτα να "πάρουν φωτιά" τα μπατζάκια τους και θα έπρεπε –με αστυνομική εντολή- να εκκενώσουν την περιοχή τους. Να είναι άραγε αυτή η αναισθησία μια νέα, πιο "σικάτη" πρόταση για τη διαχείριση του πένθους; Όλα να τα περιμένει κανείς.
Διαβάστε Επίσης
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
![Οι τρεις περιοχές με πολύ υψηλό κίνδυνο πυρκαγιάς - Στο επίκεντρο η Αττική [χάρτης]](https://www.thetoc.gr/Content/ImagesDatabase/p/207x116/cu608x405/0,31,608,372/crop/both/02/02bdf1814b834ebca798e5d3b5ea6c7d.jpg?quality=60&404=default&v=2)
![Φωτιά στα Βίλια: Εθελοντής δασοπυροσβέστης έσωζε σπίτια την ώρα που το δικό του γινόταν στάχτη [βίντεο]](https://www.thetoc.gr/Content/ImagesDatabase/p/207x116/cu608x295/74,0,600,295/crop/both/ea/ea561b8ef39e4f769dc4bc85421267f5.jpg?quality=60&404=default&v=2)
