Η ΕΛΑΣ και η τρομοκρατία

Εντάξει, θέλει αρκετή φαντασία για να πιστέψεις ότι ο τίτλος ΕΛΑΣ που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για το κόμμα του, ευθύνεται και για τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε βάρος των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, ακόμα και αν συμφωνήσεις με την Θεώνη Κουφονικολάκου ότι το ονομα έχει "εσωτερικό βάθος" (sic) και δημιουργεί συγκεκριμένους συνειρμούς. Στο κάτω κάτω της γραφής ΕΛΑΣ ονόμασε το κόμμα όχι ΟΠΛΑ. Να του το αναγνωρίσουμε, ως βήμα για την εθνική συμφιλίωση.

Δηλαδή όλοι συμπάσχουμε με το άγχος του Κυρανάκη να μαζέψει τους Νεοδημοκράτες που δηλώνουν απογοητευμένοι και μπορεί να μην πάνε καν να ψηφίσουν στις πρώτες κάλπες, ή ακόμα χειρότερα, να το ρίξουνε στον Σαμαρά, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι θέλει να δείξει στον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι έκανε μια σωστή επιλογή για τον Γραμματέα του κόμματος και εκείνος δεν θα τον απογοητεύσει ακόμα και αν θυσιάσει γι' αυτό ένα μέρος της σοβαρότητάς του, αλλά θέλει και ένα μέτρο.

Αντίθετα όμως, να κατηγορήσεις την αριστερά -όπως κάνει ο εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης- ότι όλα αυτά τα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, έδειξε ανοχή στη βία, συγνώμη, παραβιάζεις ανοιχτές θύρες. Όπως μας θύμισε άλλωστε και ένας καλός συνάδελφος, ο κ. Τσίπρας είναι ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός που δεν επισκέφθηκε ποτέ τον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο στο νοσοκομείο, όταν έπεσε θύμα βομβιστικής επίθεσης και παρά λίγο να χάσει τη ζωή του (σ.σ. κόλλημα με τις Τράπεζες και τους τραπεζίτες ε!!)

Αφήστε τη Μαρφίν, που κάνει σαν να μην συνέβη ποτέ, επειδή προφανώς οι δράστες βγήκαν από τα μπλόκα του αριστερού αντιμνημονίου στη γνωστή διαδήλωση. Ποιος άλλος μπορεί να είναι ο λόγος για το πρωτοφανές σνομπάρισμα των θυμάτων της τραγωδίας; Ελπίζω να μην είναι ακόμα θυμωμένος που οι νεκροί εργάζονταν εν μέσω απεργίας, όπως τους κατηγορούσαν τα τρολ του τότε κόμματός του…

Εδώ έπεσε κλάμα γιατί επέστρεψε στις φυλακές ο καταδικασμένος 17 φορές ισόβια για 17 δολοφονίες Γιωτόπουλος, ενώ οι πιο "ριζοσπάστες" έχουν συστήσει και ομάδες κρούσης που περιπολούν στις πόλεις για να συλλάβουν τυχόν "σιωνιστές", χρειάζονται ακόμα αποδείξεις;

Η μόνιμη επωδός σε κάθε επεισόδιο τρομοκρατίας και στις δηλώσεις των κυβερνητικών για την εξάλειψη της βίας, από την πλευρά της αριστεράς, είναι ότι το εκμεταλλεύεται η κυβέρνηση για την καταστολή και τη συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων (βλ. ΚΚΕ). Φαντάζομαι ότι η φράση συντάσσεται από τον αρμόδιο συντάκτη στο γραφείο τύπου, ίδια και απαράλλακτη εδώ και χρόνια, χωρίς καν να της ρίξει μια δεύτερη ματιά. Η δύναμη της συνήθειας.

Γιατί πείτε μου, ποια κυβέρνηση ποτέ ζορίστηκε από τους κοινωνικούς αγώνες και τι σχέση έχουν άλλωστε οι κοινωνικοί αγώνες με την τρομοκρατία; Βάζουν γκαζάκια οι αγωνιστές; Και ελπίζω να μην εννοεί ότι αυτοί που βάζουν τα γκαζάκια είναι κοινωνικοί αγωνιστές. Θα δικαιώσει τον Μαρινάκη. Μάλιστα το ξεχείλωμα των "κοινωνικών αγώνων" και η κατάληψη κάποια εποχή, σε μόνιμη βάση του κέντρου της Αθήνας για τις πορείες και τις διαμαρτυρίες, πιθανότατα έπαιξε ρόλο στην επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά ότι η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται το γεγονός, δεν χωρά καμία αμφιβολία. Εκμεταλλεύεται το γεγονός, για να υπονομεύσει την αξιοπιστία συνολικά της αριστεράς και του κ. Τσίπρα ειδικότερα, στα θέματα του νόμου και της τάξης, γνωρίζοντας ότι αυτό είναι ένα από τα μεγάλα, ασθενή της σημεία. Η υπόθεση των αλλαγών του Ποινικού Κώδικα επί υπουργείας Παρασκευόπουλου και η διαρκής από τα media αναφορά σε κακοποιούς που βρέθηκαν εκτός φυλακής λόγω της επιείκειας του νόμου, ήταν από τις πιο επιτυχημένες καμπάνιες της Νέας Δημοκρατίας και από τα πιο αποτυχημένα πειράματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με υψηλό πολιτικό κόστος.

Το θέμα προσφέρεται για εκμετάλλευση κατ' εξοχή για τη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου το κυβερνών κόμμα παρουσιάζει μεγάλη αποσυσπείρωση και διαρροές σε άλλα κόμματα, της ακροδεξιάς κυρίως.

Η επιλογή του κυβερνητικού επιτελείου να στρέψει τα πυρά του στον Αλέξη Τσίπρα -υποθέτω θα το βλέπουμε διαρκώς στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας που μόλις ξεκίνησε- επαναφέρει τη συζήτηση στον ποιόν θέλει για αντίπαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εχει δίκιο ο Νίκος Ανδρουλάκης, τον Τσίπρα προτιμά ο πρωθυπουργός. Και τον προτιμά γιατί όντως έχει και βεβαρυμμένο κυβερνητικό παρελθόν και πιθανότατα έχει ταβάνι. Ναι αυτόν επιλέγει ως αντίπαλο ο κ. Μητσοτάκης. Γιατί άλλωστε είναι και ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος. Ακόμα και ο Νίκος Ανδρουλάκης το βλέπει ασχέτως που δεν θέλει να το παραδεχθεί.

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr