Το νέο αντάρτικο

Δεν ξέρω τι θα πιάσει τελικά το νέο αντάρτικο του Αλέξη Τσίπρα, ας περιμένουμε και τις επόμενες δημοσκοπήσεις, ας περιμένουμε να πάρει θέση και για ορισμένα θέματα που υποθέτω (και ελπίζω) θα θέσει στον διάλογο η κυβέρνηση (και να μην τον αφήσει να κρύβεται στη βολή της ανέξοδης κριτικής), αυτό που ξέρω είναι γιατί παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το 23. Περσινά ξινά σταφύλια θα μου πείτε. Όχι ακριβώς, γιατί φωτίζουν τον άνθρωπο που φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει ξανά στην πολιτική μας ζωή.

Δεν παραιτήθηκε από την συναίσθηση του βάρους για τη συντριπτική ήττα στην οποία οδήγησε το κόμμα του, αφού προηγουμένως είχε ηττηθεί και στις εκλογές του 2019.

Όχι. Παραιτήθηκε γιατί δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη και δεν ήθελε και να δώσει εξηγήσεις. Δεν ήθελε να κάνει απολογισμό και αυτοκριτική για το τι έκανε σωστά και τι έκανε λάθος, κυρίως για το τι έκανε τελείως λάθος και έχασε και ως αντιπολίτευση, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να αυξήσει τα ποσοστά της, μετά από 4 χρόνια διακυβέρνησης. Και δεν ήθελε να κάνει απολογισμό και να δώσει εξηγήσεις, αφενός γιατί αυτά τα συμπεράσματα μένουν και μετά συζητούνται διαρκώς και αφήνουν εντυπώσεις και συνοδεύουν το πρόσωπο και στην υπόλοιπη καριέρα του- και εκείνος σχεδίαζε ήδη το επόμενο βήμα- αφετέρου γιατί υποτιμά τελείως τους παλαιούς και νυν συντρόφους του, δεν αισθάνεται ότι χρειάζεται να τους δώσει καμία εξήγηση και καμία απάντηση, θεωρεί – όχι τελείως άδικα- ότι δεν θα υπήρχαν στην πολιτική χωρίς εκείνον, συνεπώς μπορεί να τους δείξει τον εξώστη και πολύ τους είναι.

Ετσι προτίμησε, αντί να ξεκινήσει ο εσωκομματικός διάλογος για τα αίτια της ήττας, προτίμησε να εξαφανιστεί και να σιωπήσει, παραδίδοντας το κόμμα στους πολιτικούς του απογόνους, γνωρίζοντας και πόσο λίγοι είναι και πόσο ατάλαντοι είναι.

Ισως δεν είχε σχεδιάσει "τα παρατράγουδα" του Στέφανου Κασσελάκη- τον βόλεψε όμως ο εξευτελισμός των αριστερών διαδικασιών- αλλά πιθανότατα στο πίσω μέρος του μυαλού του ήξερε ήδη από τότε, ή τουλάχιστον ήλπιζε βασίμως, ότι πολύ σύντομα θα του ζητήσουν να γυρίσει πίσω.

Επιστρέφει λοιπόν επικεφαλής αγήματος με νεοσύλλεκτους που αποτελούν την ομάδα κρούσης του νέου αντάρτικου- και οι οποίοι οφείλουν απόλυτα την πολιτική τους ύπαρξη σε εκείνον- και αφήνει τις παλιές καραβάνες και τους παλιούς συνοδοιπόρους- αυτούς στους οποίους δεν έδωσε ποτέ καμία εξήγηση για την ήττα και αυτούς στους οποίους χρέωσε και τα λάθη της διακυβέρνησης (βλ. Ιθάκη)- να ολοκληρώσουν τον αυτοδιασυρμό τους, άλλοι παραιτούμενοι από τα κόμματά τους και από τη θέση τους στη Βουλή, άλλοι παραιτούμενοι αλλά παραμένοντας στη μισθοδοσία του δημοσίου, άλλοι διαλύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ του οποίου τυπικά είναι επικεφαλής και άλλα γραφικά.

Το χάος στην αντιπολίτευση είναι τέτοιο, που δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί αν ωφελεί τον Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα και αν λάβουμε υπόψιν αυτό που γράφουν ορισμένοι σχολιαστές- κάτι θα ξέρουν παραπάνω- ότι ο σχεδιασμός του κ. Τσίπρα δεν είναι οι επόμενες εκλογές αλλά οι μεθεπόμενες. Βλέπει από τώρα το 2031 ο Αλέξης Τσίπρας; Εχει νόημα στην πολιτική ένας τέτοιος σχεδιασμός; Αμφιβάλω, αλλά έχω εμπιστοσύνη στην στρατηγική σκέψη του Αλέξη Τσίπρα. Τέλος πάντων, ας ξαναγυρίσουμε στο χάος που έχει προκαλέσει η άφιξη του νέου κόμματος, σε συνδυασμό και με τη Μαρία Καρυστιανού.

Υποθέτω θα το διασκεδάζει ο κ. Τσίπρας βλέποντας τους ανταγωνιστές του να καταρρέουν επί τη εμφανίσει της ΕΛΑΣ -και χωρίς ακόμα να έχει πέσει ούτε μια τουφεκιά- αλλά επαναλαμβάνω το ερώτημα, τον βολεύει το χάος που επικρατεί στην αντιπολίτευση; Γιατί μπορεί μέσα στον πολτό να ξεχωρίζει, μπορεί μέσα στον πολτό του αντικυβερνητισμού να είναι ο πιο επικοινωνιακός και ο πιο χαρισματικός, μέσα στον πολτό είναι κι εκείνος όμως. Και ο πολτός βολεύει φυσικά την κυβέρνηση.

Το μεγαλύτερο θύμα του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα- αποφεύγω τη χρήση του ονόματος ΕΛΑΣ γιατί μου φαίνεται τόσο, μα τόσο κωμωδία- είναι φυσικά το ΠΑΣΟΚ και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, που ούτως ή άλλως είχε εκμετρήσει το ζην και γι΄αυτό είχε αναλάβει άλλωστε και ο Σωκράτης Φάμελλος ως ειδικός διαχειριστής.

Ακόμα όλοι στη Χαριλάου Τρικούπη βρίσκονται υπό το σοκ των πρώτων μετρήσεων, καθώς φαίνεται - όσο και αν ακούγεται περίεργο σε όλους εμάς τους απέξω - ότι σε πείσμα όλων όσων προειδοποιούσαν ότι το μήνυμα του Νίκου Ανδρουλάκη δεν είναι καθόλου ελκυστικό, σε πείσμα όλων όσων προειδοποιούσαν ότι το ΠΑΣΟΚ ανταγωνίζεται τη Ζωή Κωνσταντοπούλου αντί να διεκδικεί την εξουσία από τη Νέα Δημοκρατία, σε πείσμα όλων… στο ΠΑΣΟΚ έπεσαν από τα σύννεφα. Έχω μια υποψία μάλιστα, ότι ορισμένα το πίστεψαν στ΄αλήθεια ότι οι εταιρείες μετρήσεων τους αδικούν και ότι υπάρχει μια συνωμοσία εναντίον του λαοπρόβλητου αρχηγού του Κινήματος.

Μόλις συνέλθουν και αφού μετρήσουν και τη ζημιά που έχει κάνει ο Δήμαρχος της καρδιάς μας Χάρης Δούκας, που στέλνει όλους τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους που τους είχαν απομείνει στο ΠΑΣΟΚ στην αγκαλιά του Μητσοτάκη -σιγά μην επαναφέρουν τον Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία από την πίσω πόρτα- είναι βέβαιον ότι θα ξεκινήσει ξανά η ιστορία με το ποιος θα είναι ο αρχηγός. Το ερώτημα που θα τεθεί δηλαδή σύντομα, δεν το γλυτώνει ο κ. Ανδρουλάκης, είναι αν θα πάει το κόμμα με αυτόν ή με άλλον αρχηγό στις εκλογές.

Μακάρι όμως να ήταν αυτό το μόνο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Ασε που δεν ξεχωρίζει και κανένας για τη διαδοχή…

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr