Οι πολυκατοικίες του μεσοπολέμου που κυριαρχούν στους δρόμους του Κολωνακίου, έφεραν μαζί τους μια αρχιτεκτονική γλώσσα δανεισμένη απότο κίνημα της Art Deco στην κεντρική Ευρώπη, με ψηλά ταβάνια, γύψινα διακοσμητικά, μεγάλα ανοίγματα και μια αίσθηση ότι η κατοίκηση είναι πράξη με βαρύτητα. Τα ρετιρέ, ιδιαίτερα, είχαν πάντα έναν ξεχωριστό ρόλο: τελευταίος όροφος, θέα στην πόλη, λίγο περισσότερος αέρας. Ήταν το διαμέρισμα που κάποιος επέλεγε όταν ήθελε να δηλώσει κάτι.Το ρετιρέ στην Πατριάρχου Ιωακείμ, 150 τετραγωνικά μέτρα σε μια από τις κλασικές πολυκατοικίες του μεσοπολέμου που χαρακτηρίζουν το Κολωνάκι, δεν ακολούθησε καμία τάση. Αλλά τις επιθυμίες του ιδιοκτήτη του διαμερίσματος.

Η ανακαίνισή του δεν ξεκίνησε από ένα mood board ή μια τάση του Instagram. Ξεκίνησε από μια συνομιλία. Ιδιοκτήτης και αρχιτέκτονας καθίσανε απέναντι, με αρκετή υπομονή και από τις δύο πλευρές, και χτίσανε μαζί κάτι που δύσκολα βγαίνει από παραγγελία: έναν χώρο με προσωπικότητα. Το αποτέλεσμα δεν είναι η αισθητική του αρχιτέκτονα επιβεβλημένη στον ιδιοκτήτη, ούτε οι επιθυμίες του ιδιοκτήτη αδέξια ενσωματωμένες σε ένα σχέδιο. Είναι κάτι τρίτο, και αυτό είναι που σπανίζει.

Το μπλε που δεν χωράει σε τοίχο

Το πρώτο πράγμα που χτυπάει το μάτι στο καθιστικό είναι το χρώμα. Ένα βαθύ, σχεδόν επιθετικό μπλε καλύπτει τις κύριες επιφάνειες του χώρου και κάνει ό,τι κάνει το καλό χρώμα: οργανώνει, χωρίς να φωνάζει. Για όσους γνωρίζουν, η αναφορά είναι άμεση, το International Klein Blue, το IKB, το χρώμα που ο Γάλλος καλλιτέχνης Yves Klein κατοχύρωσε επίσημα το 1960 και έκανε κάτι σπάνιο: έδωσε σε ένα χρώμα φιλοσοφία.

Ο Klein δεν επέλεξε αυτό το μπλε για αισθητικούς λόγους μόνο. Για εκείνον, ήταν ο ορισμός του απείρου, ο ουρανός που δεν μπορείς να αγγίξεις, το κενό που ο ίδιος αποκαλούσε le vide. Έλεγε πως το μπλε δεν έχει διαστάσεις, πως ξεφεύγει από κάθε γεωμετρία. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η ειρωνεία της χρήσης του σε έναν κλειστό χώρο: ένα χρώμα που συμβολίζει το άπειρο, σε τέσσερις τοίχους 150 τετραγωνικών.

Η τεχνική του IKB δεν ήταν τυχαία. Ο Klein συνεργάστηκε με τον χημικό Édouard Adam για να αναπτύξουν ένα μέσο, τη συνθετική ρητίνη Rhodopas M60A, που θα διατηρούσε τη ζωντάνια της χρωστικής ουσίας μετά το στέγνωμα, χωρίς να "πεθαίνει" όπως συμβαίνει με το λάδι ή το ακρυλικό. Το αποτέλεσμα: ένα χρώμα που μοιάζει πάντα φρεσκοβαμμένο, σαν να μην άγγιξε ποτέ επιφάνεια. Σήμερα, έργα του Klein βρίσκονται στο MoMA και το Centre Pompidou, ενώ το IKB έχει επηρεάσει βαθιά τον Minimalism, τη Conceptual Art, τη μόδα και, όπως βλέπουμε, την αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων.

Κόκκινο ως αντίλογος

Μέσα στο μπλε φόντο του καθιστικού, μια έντονη κόκκινη παρέμβαση ορίζεται ως αρχιτεκτονικό "κάδρο". Δεν είναι διακοσμητική λεπτομέρεια, είναι δήλωση. Η χρωματική αντίστιξη μπλε-κόκκινου ενεργοποιεί τον χώρο, τον κρατά σε εγρήγορση, εμποδίζει τη μονοτονία.

Το ίδιο το τζάκι επανασχεδιάστηκε από μηδενική βάση. Καμπύλη γεωμετρία, ματ επιφάνειες και φυσικό κόκκινο μάρμαρο συνθέτουν κάτι που λειτουργεί περισσότερο ως γλυπτό παρά ως λειτουργικό έπιπλο. Είναι ο οργανωτικός πυρήνας του ενιαίου χώρου, το σημείο που το μάτι γυρίζει πάντα.

Τα ίχνη που μένουν

Το διαμέρισμα είχε ανακαινιστεί στο παρελθόν, όπως συμβαίνει συχνά στο κέντρο της Αθήνας, όπου οι πολυκατοικίες έχουν περάσει από πολλά χέρια και πολλές εποχές. Η νέα παρέμβαση δεν αγνόησε αυτή τη στρωμάτωση. Η υπάρχουσα κουζίνα διατηρήθηκε ως είναι, ένα σκόπιμο ίχνος μιας προηγούμενης φάσης, που θυμίζει ότι ο χώρος έχει ιστορία.

Παράλληλα, τα γύψινα διακοσμητικά της οροφής, χαρακτηριστικό της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου, δεν αφαιρέθηκαν. Επανερμηνεύτηκαν. Μέσα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο δημιουργούν έναν ήπιο διάλογο μεταξύ του τότε και του τώρα, χωρίς νοσταλγία και χωρίς επιτήδευση.

Η κάτοψη και τα υλικά

Η διάταξη είναι καθαρή: δύο υπνοδωμάτια, ένα master, γραφείο, δύο λουτρά, WC και ένας ενιαίος χώρος διημέρευσης που χωράει καθιστικό και καθημερινότητα χωρίς να τα μπερδεύει. Η απλότητα εδώ δεν είναι έλλειψη, είναι επιλογή. Δίνει χώρο στα υλικά και στο χρώμα να μιλήσουν.

Και τα υλικά έχουν πολλά να πουν: φυσικές και τεχνητές επιφάνειες εναλλάσσονται, ματ και γυαλιστερές υφές αντιπαρατίθενται, συμπαγή χρώματα συναντούν ουδέτερες ζώνες ανάπαυσης. Στα υπνοδωμάτια, ταπετσαρίες με έντονα μοτίβα στα κεφαλάρια αποτελούν προσωπικές δηλώσεις, χωρίς να σπάνε τον ενιαίο χαρακτήρα του συνόλου.

Τα προσωπικά αντικείμενα του ιδιοκτήτη, τέλος, δεν "τακτοποιήθηκαν" σε ράφια. Εντάχθηκαν στη σύνθεση ως ενεργά στοιχεία, γιατί ένα σπίτι που δεν μαρτυρά ποιος το κατοικεί, δεν είναι σπίτι. Είναι showroom.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr