Μια απαιτητική μεταμόρφωση, εξαρχής προσδιορισμένη από την τέχνη, τις υφές, τον χαρακτήρα, και από την αποφασιστικότητα να μην ειπωθεί τίποτα περισσότερο από ό,τι χρειάζεται.
Η ανακαίνιση σχεδιάστηκε γύρω από μια σημαντική προσωπική συλλογή έργων τέχνης, που έδωσε από νωρίς τον τόνο: κανένα αυτοτελές εντυπωσιακό εφέ, καμία επίδειξη πολυτέλειας για τον εαυτό της. Στόχος ήταν ένα περιβάλλον πιο ήρεμο, πιο καθαρό, πιο σύγχρονο, χωρίς να χαθεί η ζεστασιά που κάνει έναν χώρο σπίτι. Η συλλογή δεν "τοποθετήθηκε" μέσα στο διαμέρισμα: το διαμέρισμα οργανώθηκε γύρω της, αφήνοντας την να αναπνέει.
Η Κοκοσαλάκη, με σπουδές στο Bartlett School of Architecture του UCL και διεθνή παρουσία σε Λονδίνο, Ολλανδία και Ισπανία, έχει αναπτύξει ένα σώμα έργου που αρνείται τις εύκολες λύσεις. Η φιλοσοφία του στούντιό της, να αποφεύγει το "τελικό προϊόν", να ενδιαφέρεται για την ποιότητα του χώρου πάνω από κάθε άλλο, εδώ είναι εμφανής σε κάθε απόφαση. Η πολυτέλεια δεν παρουσιάζεται, υπονοείται.
Το project έφερε μαζί του και τις αναπόφευκτες δυσκολίες της ανακαίνισης σε κτήριο της δεκαετίας του '50 στο κέντρο της Αθήνας: παλαιές υποδομές, περιορισμένη πρόσβαση στο εργοτάξιο, σύνθετοι συντονισμοί. Η ισορροπία ανάμεσα στη σύγχρονη επέμβαση και τον χαρακτήρα του υπάρχοντος κελύφους απαιτούσε συνεχή εγρήγορση, και η Κοκοσαλάκη την κράτησε σε κάθε φάση.
Το αποτέλεσμα είναι ένας χώρος που εξελίσσεται μέσα από αντιθέσεις. Οι χώροι καθημερινής ζωής είναι φωτεινοί, λουσμένοι στο φυσικό φως, ανοιχτοί, ενώ το WC αντιτίθεται σκόπιμα: πιο σκοτεινό, πιο ατμοσφαιρικό, σχεδόν τελετουργικό. Φυσικά υλικά απαντούν σε εκλεπτυσμένες λεπτομέρειες. Η απαλότητα απαντά στη δομή. Η οικειότητα συμβαδίζει με την ιδιωτικότητα. Κάθε δωμάτιο έχει τη δική του θερμοκρασία, τη δική του ταυτότητα, κι όμως το σύνολο διαβάζεται ως ένα και αδιαίρετο concept.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του σχεδιασμού: η ενότητα δεν επιβάλλεται, προκύπτει. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να φωνάζει την παρουσία του, κανένα ύφος που να αναδεικνύεται εις βάρος του ιδιοκτήτη. Το σπίτι, τελικά, μιλά για εκείνον: για την αισθητική του αντίληψη, για τη συλλογή του, για τον τρόπο που κατοικεί τον κόσμο.
Διακριτικά πολυτελές. Σύγχρονο και ταυτόχρονα βαθιά προσωπικό. Ένα έργο που επιβεβαιώνει ότι η αρχιτεκτονική στη μικρή της κλίμακα, στην κλίμακα της κατοίκησης, είναι ίσως η πιο ειλικρινής της μορφή. Και ότι η Ναταλία Κοκοσαλάκη γνωρίζει να ακούει τους χώρους πριν αρχίσει να τους σχεδιάζει.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
