''Σε καταθλιπτικό επεισόδιο είχα φτάσει 37 κιλά'' - Η Λυδία Πενταράκη μιλά για τη διπολική διαταραχή και τη ζωή μετά

"Από τα 13-14 άρχισα να έχω έντονες κρίσεις πανικού. Τότε, όμως, ήμουν στην εφηβεία και όλα έμοιαζαν μπερδεμένα", λέει μιλώντας στο TheTOC, η Λύδια Πενταράκη. Στα 19 της εμφανίστηκαν τα πρώτα καταθλιπτικά επεισόδια, που διαρκούσαν έως και έξι μήνες. Δεν έμενε πια με τους γονείς της, αλλά με τον σύντροφό της, ο οποίος αργότερα την κακοποίησε. "Είχα ζητήσει τότε να πάω σε ψυχίατρο, αλλά δεν πήγα. Μου έλεγαν ότι αυτά είναι για τους "τρελούς”. Θα μπορούσα να είχα πάρει βοήθεια από τότε".

Λίγα χρόνια αργότερα άρχισαν τα πρώτα υπομανιακά επεισόδια. Από την πλήρη ακινησία και την απομόνωση, περνούσε ξαφνικά σε φάσεις έντονης δραστηριότητας και παρορμητικότητας. "Από εκεί που ήμουν στο κρεβάτι για μήνες, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα, άρχιζα να βγαίνω, να ξοδεύω χρήματα, να μιλάω ανοιχτά σε ανθρώπους που δεν θα έπρεπε. Και μετά ξανάπεφτα για πέντε-έξι μήνες. Σε σημείο που δεν έτρωγα, δεν έπινα νερό, ήμουν σε επικίνδυνη κατάσταση".

Η μητέρα της καταλάβαινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά τότε δεν υπήρχε η γνώση ή η καθοδήγηση για να αναζητήσει βοήθεια. "Μετά από λίγο ξαφνικά "γινόμουν καλά”. Αλλά δεν ξέραμε τι ήταν αυτό το "καλά”".

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής, στις 30 Μαρτίου, η εμπειρία της Λύδιας αναδεικνύει τι σημαίνει στην πράξη να ζεις με τη διαταραχή αλλά και πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει η ζωή μετά τη διάγνωση, με την ίδια σήμερα να βρίσκεται σε μια φάση σταθερότητας, να έχει επαναφέρει τον αθλητισμό στη ζωή της και να φτάνει μέχρι και τον τερματισμό του Μαραθωνίου, μία πράξη που όπως λέει, έχει και συμβολικό χαρακτήρα.

Τι είναι η Διπολική Διαταραχή

"Η διπολική διαταραχή είναι μια χρόνια διαταραχή της διάθεσης, η οποία χαρακτηρίζεται από έντονες εναλλαγές ανάμεσα σε επεισόδια μανίας ή υπομανίας και περιόδους κατάθλιψης. Κατά τη φάση της μανίας, το άτομο μπορεί να εμφανίζει αυξημένη ενέργεια, μειωμένη ανάγκη για ύπνο, έντονη δραστηριότητα, ταχύ ρυθμό σκέψης και ομιλίας, καθώς και παρορμητική συμπεριφορά. Σε πιο ήπιες μορφές, όπως η υπομανία, τα συμπτώματα είναι λιγότερο έντονα, αλλά εξακολουθούν να επηρεάζουν τη λειτουργικότητα. Αντίθετα, στα καταθλιπτικά επεισόδια κυριαρχούν η έντονη θλίψη, η απώλεια ενδιαφέροντος ή ευχαρίστησης, η κόπωση, οι διαταραχές ύπνου και όρεξης, καθώς και δυσκολίες στη συγκέντρωση και στη λήψη αποφάσεων. Οι εναλλαγές αυτές δεν είναι απλές μεταβολές της διάθεσης, αλλά μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την καθημερινότητα, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την επαγγελματική λειτουργικότητα του ατόμου. Πρόκειται για μια διαταραχή που, με την κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση και υποστήριξη, μπορεί να σταθεροποιηθεί, επιτρέποντας στο άτομο να διατηρήσει μια καλή ποιότητα ζωής", εξηγεί η ψυχίατρος και ψυχοθεραπεύτρια Δήμητρα Καραδήμα.

Η περιγραφή αυτή δεν είναι θεωρητική για τη Λύδια Πενταράκη, αλλά αντανακλά με ακρίβεια την εμπειρία που βίωσε η ίδια για χρόνια, πριν φτάσει στη διάγνωση.

"Στο καταθλιπτικό επεισόδιο είχα φτάσει 37 κιλά"

"Εγώ έχω διπολική τύπου 2, που σημαίνει ότι παθαίνω υπομανιακά επεισόδια και έχω περισσότερη διάρκεια στα καταθλιπτικά , αλλά στα καταθλιπτικά υπάρχει και το ψυχωσικό καταθλιπτικό. Όταν το έπαθα, ήμουν στο σπίτι και νόμιζα ότι κουνιούνται οι κουρτίνες, ότι κάποιος με κοιτάει, ότι κάποιος είναι στην ταράτσα και περπατάει. Τότε το έμαθε μια φίλη μου το είπε στους γονείς μου και απλά μου χτύπησαν το κουδούνι οι γονείς μου και πήγα στον ψυχίατρο, δεν νοσηλεύτηκα, αλλά θα έπρεπε. Οι γονείς μου δεν είχαν τέτοια γνώση όμως.

"Μετά έμενα στο σπίτι της μητέρας μου. Εκεί πάθαινα συχνά αποπροσωποποίηση. Για δύο ολόκληρες μέρες και για να με επαναφέρω αυτοτραυματιζόμουν. Δεν αναγνώριζα ποια ήμουν, είναι δύσκολο να καταλάβει ακριβώς κάποιος τι είναι η αποπροσωποποίση. Κοίταζα τα χέρια μου και δεν καταλάβαινα ότι ήταν τα χέρια μου, έβγαινα στον δρόμο και δεν αναγνώριζα οδούς, δεν θυμόμουν πράγματα, συνομιλίες. Εκείνη την ώρα για να επαναφέρω τον οργανισμό μου χρειαζόμουν κάτι τρανταχτό να συμβεί. Έτσι, αυτοτραυματιζόμουν. Η αποπροσωποποίηση είναι ένα βασικό κομμάτι της διαταραχής που παθαίνω. Αν είμαι καιρό σε καταθλιπτικό επεισόδιο ο οργανισμός μου τα χάνει, όπως επίσης αν είμαι σε υπομανιακό. Στο ψυχωσικό - καταθλιπτικό επεισόδιο βλέπω σκιές και μετά αν προχωρήσει ακούω κιόλας. Στο καταθλιπτικό επεισόδιο είχα φτάσει 37 κιλά".

"Όταν διαγνώστηκα, ανακουφίστηκα"

"Η ζωή του διπολικού μέχρι να διαγνωστεί είναι ένα χάος. Όταν διαγνώστηκα, ανακουφίστηκα", λέει η Λυδία.

Όπως εξηγούν οι ειδικοί, αυτή η ανακούφιση δεν είναι τυχαία, καθώς η διάγνωση συχνά καθυστερεί, αφού τα πρώτα συμπτώματα δεν αναγνωρίζονται εύκολα."Αυτό συμβαίνει γιατί τα πρώτα επεισόδια που εμφανίζονται είναι συνήθως καταθλιπτικά, ιδιαίτερα σε νεαρή ηλικία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, τα συμπτώματα μπορεί να αποδοθούν σε στοιχεία της προσωπικότητας ή σε περιβαλλοντικούς παράγοντες, γεγονός που καθυστερεί την αναζήτηση εξειδικευμένης βοήθειας", σημειώνει η κα Καραδήμα.

Και προσθέτει: "Όταν τα αρχικά επεισόδια είναι καταθλιπτικά, πολλοί άνθρωποι λαμβάνουν αρχικά διάγνωση κατάθλιψης και όχι διπολικής διαταραχής. Αυτό συμβαίνει γιατί, για να τεθεί η διάγνωση της διπολικής διαταραχής, θα πρέπει να έχει προηγηθεί ή να αναγνωριστεί τουλάχιστον ένα επεισόδιο υπομανίας ή μανίας. Ωστόσο, τα επεισόδια υπομανίας συχνά δεν αναγνωρίζονται εύκολα, καθώς μπορεί να εκδηλώνονται με αυξημένη ενέργεια, παραγωγικότητα και ευφορική διάθεση. Τα χαρακτηριστικά αυτά δεν θεωρούνται απαραίτητα προβληματικά —αντίθετα, πολλές φορές είναι ευχάριστα τόσο για το ίδιο το άτομο όσο και για το περιβάλλον του— με αποτέλεσμα να μην αξιολογούνται ως μέρος μιας διαταραχής.

Αυτή η υποαναγνώριση μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση της σωστής διάγνωσης και, κατ’ επέκταση, της κατάλληλης θεραπευτικής προσέγγισης. Η ορθή διάγνωση βασίζεται στη λεπτομερή λήψη ιστορικού, στην προσεκτική αξιολόγηση της πορείας των συμπτωμάτων και στη χρήση κατάλληλων διαγνωστικών εργαλείων από τον ειδικό ψυχικής υγείας".

Η καθυστέρηση αυτή σημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι περνούν μεγάλο διάστημα χωρίς να κατανοούν τι τους συμβαίνει, συχνά φορτώνοντας στον εαυτό τους ευθύνη για συμπεριφορές που σχετίζονται με τη διαταραχή. "Είναι πολύ σημαντικό να συγχωρέσεις τον εαυτό σου και να καταλάβεις ότι ο άνθρωπος που ήθελε να πηδήξει από το μπαλκόνι δεν ήσουν εσύ. Ήσουν εσύ αδιάγνωστη. Έχω διαγνωστεί και με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας".

Όπως λέει, η ψυχοθεραπεία εστιάζει πλέον στη διαχείριση της διπολικής διαταραχής, ενώ η ίδια χρειάστηκε να δουλέψει πολύ με το κομμάτι της ενοχής. "Η ψυχοθεραπεία μου όμως εστιάζει στην διπολική. Είχα πολλές ενοχές γενικά για το τι προκαλούσα σε άλλους ανθρώπους, δηλαδή στην οικογένεια μου, ένιωθα ότι τους είχα βάλει σε ‘’μπελάδες’’. Γι' αυτό λέω ότι είναι σημαντικό να συγχωρέσεις τον εαυτό σου και να ευγνωμονείς που έχεις ανθρώπους στο περιβάλλον σου να σε προσέχουν".

Τα συναισθήματα αυτά, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, είναι ιδιαίτερα συχνά. "Δεν είναι σπάνιο, πέρα από τα ίδια τα συμπτώματα, τα άτομα να βιώνουν συναισθήματα ντροπής, ενοχής και χαμηλής αυτοεκτίμησης, κυρίως λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού. Όλα αυτά καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για κατανόηση, αποδοχή και έγκαιρη υποστήριξη", αναφέρει η κα Καραδήμα.

Διαβάστε Επίσης

"Δεν είμαι η μόνη": Πώς οι διαδικτυακές κοινότητες στηρίζουν τις γυναίκες στη διαδικασία της εξωσωματικής

O "Γολγοθάς" της φαρμακευτικής αγωγής

Η στιγμή της διάγνωσης της Λύδιας όπως εξηγεί στο TheTOC ήταν καθοριστική, ωστόσο, όπως λέει, η διαχείριση της διπολικής διαταραχής είναι μια μακρά και απαιτητική διαδικασία. "Θέλω να τονίσω ότι η αγωγή είναι ένας τεράστιος Γολγοθάς. Όταν είδα πόσα χάπια έπρεπε να παίρνω, έκλαιγα. Δεν παίρνεις ένα χαπάκι και όλα γίνονται καλά. Μπορεί να μη σε πιάσει, να χρειαστείς μεγαλύτερη δόση ή να έχεις παρενέργειες. Όταν δοκιμάζεις την αγωγή περνάς πολλά στάδια.

Πολλοί λένε "μακριά από τους γιατρούς, θα σε κάνουν ζόμπι τα φάρμακα”, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια, θέλει υπομονή. Το πιο τρομακτικό πράγμα της ζωής μου ήταν όταν ήμουν αδιάγνωστη, όχι τώρα που παίρνω την αγωγή μου κανονικά. Έχω πάρει και λίθιο, το οποίο δεν μου έκανε, έκανα εμετούς, δεν ήμουν σε καλή κατάσταση. Εκεί θα μπορούσα να πω "τα σταματάω όλα”. Όμως δεν το έκανα. Όπως ακριβώς και στον Μαραθώνιο, θα μπορούσα να τρέξω κάποια μέτρα και να τα παρατήσω, όμως δεν σταμάτησα.

Η ψυχοθεραπεία είναι απαραίτητη. Σε βοηθά να καταλάβεις τον εαυτό σου και να προλάβεις το επεισόδιο. Πλέον ξέρω ότι είμαι πολύ πιο δυνατή από ό,τι νόμιζα. Είναι ένας μαραθώνιος. Έχω μάθει να βάζω προτεραιότητα την υγεία μου. Η αγωγή μου προσαρμόζεται μήνα με τον μήνα, μέχρι να βρεθεί το σωστό "μιξ”".

Όπως επισημαίνει και η ψυχίατρος κα Καραδήμα, η θεραπευτική προσέγγιση είναι σύνθετη και εξατομικευμένη: "Βασίζεται σε μια ολιστική προσέγγιση και συνήθως περιλαμβάνει συνδυασμό φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοθεραπείας, προσαρμοσμένο στις ανάγκες κάθε ασθενούς. Τα σταθεροποιητικά της διάθεσης αποτελούν την πρώτη γραμμή θεραπείας, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται και άλλα φάρμακα, ανάλογα με τα συμπτώματα. Ο ρόλος του ψυχιάτρου είναι ιδιαίτερα σημαντικός, καθώς απαιτείται στενή παρακολούθηση, προσαρμογή της φαρμακευτικής αγωγής όταν χρειάζεται και ενίσχυση των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων, με στόχο τη βελτίωση της κλινικής εικόνας και της λειτουργικότητας. Η ψυχοθεραπεία συμβάλλει στην κατανόηση της νόσου και στην αναγνώριση των πρώιμων ενδείξεων. Με την κατάλληλη υποστήριξη, οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να διατηρήσουν καλή ποιότητα ζωής και λειτουργικές σχέσεις".

Διαβάστε Επίσης

Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down: "Η Αγγελική δεν με έκανε ηρωίδα, μου έμαθε να είμαι παρούσα", λέει στο TheTOC η Αφροδίτη

Η στήριξη του κοντινού περιβάλλοντος

Ωστόσο, πέρα από το κομμάτι της φαρμακευτικής αγωγής και της ψυχοθεραπείας, πόσο ρόλο παίζει το υποστηρικτικό πλαίσιο από τους δικούς μας ανθρώπους; Η στήριξη του περιβάλλοντος αποδεικνύεται καθοριστική και, στην περίπτωση της Λύδιας, ήταν αυτή που της έδωσε τον χώρο να σταθεί ξανά. "Οι γονείς μου με προσέχουν, η μητέρα μου είναι το ‘’Αιγινήτιο’’ μου, ο πατέρας μου με βοηθάει και οικονομικά. Θέλω να γίνει ισότιμη η σχέση που έχω με τους γονείς μου και τον σύντροφο μου, δηλαδή, να μη με φροντίζουν μόνοι εκείνοι, να τους φροντίσω και εγώ. Και αυτοί χρειάζονται , και αυτοί έχουν προβλήματα τα οποία τα βάζουν λίγο πίσω για εμένα. Τώρα έχω την ψυχολογική ικανότητα να δω και τους άλλους".

Διαβάστε Επίσης

Ψυχικό τραύμα: Η αθέατη πλευρά των τροχαίων - Ποιος φροντίζει όσους φτάνουν πρώτοι σε μια τραγωδία;

Ο ρόλος της οικογένειας και τα όρια του συστήματος

Η εμπειρία της, ωστόσο, αναδεικνύει και μια μεγαλύτερη ελληνική πραγματικότητα: η οικογένεια συχνά καλείται να καλύψει κενά που αφήνει το ίδιο το σύστημα.

"Όταν οι διπολικοί ασθενείς υποτροπιάζουν, η ικανότητά τους να καταλαβαίνουν τι είναι καλό και τι όχι, αλλά και να λαμβάνουν αποφάσεις για την υγεία τους, μειώνεται σημαντικά. Επομένως, αν δεν υπάρχει πίσω τους μια οικογένεια φροντιστική και υποστηρικτική, βρίσκονται ουσιαστικά στο έλεος της ασθένειας. Και αν δεν υπάρχουν επαρκείς παροχές από το κράτος, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο. Για παράδειγμα, στην Αγγλία δεν βασίζονται τόσο στην οικογένεια: σε κάθε γειτονιά λειτουργεί μονάδα ψυχικής υγείας, η οποία βάσει νομοθεσίας μπορεί να διατηρεί τον ασθενή σε θεραπεία, ανεξάρτητα από τη στάση της οικογένειας, έχοντας πιο εποπτικό ρόλο.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο, με αποτέλεσμα οι ευθύνες να μεταφέρονται στην οικογένεια. Έτσι, πολλοί άνθρωποι μένουν στο έλεος της ασθένειας, αν δεν έχουν υποστηρικτικό περιβάλλον. Ωστόσο, δεν μπορούμε να κατηγορούμε την οικογένεια και να περιμένουμε να φροντίζει τις ευάλωτες ομάδες των ψυχικά ασθενών, γιατί πολλές φορές δεν έχει ούτε τη δυνατότητα, ούτε τη δύναμη, ούτε τη γνώση για να το κάνει", λέει στο TheTOC ο Δρ. Ιωάννης Γ. Μάλλιαρης ψυχολόγος, διδάκτωρ Kλινικής ψυχολογίας, και ιδρυτής της Ελληνικής Διπολικής Οργάνωσης. "Με άλλα λόγια, η οικογένεια γίνεται συχνά το βασικό —και πολλές φορές το μοναδικό— δίχτυ προστασίας. Ωστόσο, ακόμη και όταν αυτό το δίχτυ υπάρχει, δεν αρκεί από μόνο του χωρίς ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο υποστήριξης".

Τι λείπει από την υποστήριξη

"Από θέμα φαρμακευτικής αγωγής και νοσηλείας σε δημόσιο πλαίσιο είμαστε πολύ καλά, ακόμη και χωρίς χρήματα, ο ασθενής θα καλυφθεί. Υπάρχουν μάλιστα και περιπτώσεις ασθενών από το εξωτερικό που έρχονται στην Ελλάδα για θεραπεία. Ωστόσο, αυτό που λείπει είναι η ψυχοθεραπεία, λόγω ανεπαρκών παροχών από τα ταμεία. Ο ΕΟΠΥΥ έχει αυξήσει την αποζημίωση από 2,5 ευρώ στα 15 ευρώ ανά συνεδρία, καλύπτοντας συνολικά 60 ευρώ τον μήνα για τέσσερις συνεδρίες. Παρότι πρόκειται για βελτίωση, παραμένει χαμηλό ποσό.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ένας διπολικός ασθενής που λαμβάνει μόνο φαρμακευτική αγωγή, χωρίς επαρκή ψυχοθεραπευτική υποστήριξη, αργά ή γρήγορα θα υποτροπιάσει και θα χρειαστεί επανειλημμένες νοσηλείες, ακόμη κι αν παίρνει κανονικά τα φάρμακά του. Αν δεν υπάρχει σωστή ψυχοθεραπεία, οι υποτροπές είναι σχεδόν βέβαιες. Το κράτος μπορεί να εξοικονομεί πόρους από τις παροχές, όμως τελικά επιβαρύνεται περισσότερο, καθώς οι επαναλαμβανόμενες νοσηλείες έχουν υψηλό κόστος. Η νοσηλεία αντιμετωπίζει την κρίση, αλλά δεν θεραπεύει την ασθένεια. Για να μειωθούν οι υποτροπές και να αποσυμφορηθούν τα ψυχιατρεία, απαιτείται ουσιαστική κοινοτική φροντίδα και συνεχής θεραπευτική υποστήριξη. Αν δεν καλυφθεί το ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο, μια μεγάλη ομάδα ασθενών θα συνεχίσει να υποτροπιάζει", εξηγεί ο κ. Μάλλιαρης.

Διαβάστε Επίσης

"Δεν ήθελα να ανακατευτώ": Γιατί δεν παρεμβαίνουμε όταν συμβαίνει κάτι στον χώρο εργασίας - Τι είναι το bystander effect

Ο στιγματισμός και η νέα αρχή

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το στίγμα παραμένει μια από τις πιο δύσκολες πλευρές της διαταραχής και συχνά αυτή που επιβαρύνει περισσότερο την καθημερινότητα. Δεν αφορά μόνο τον τρόπο που βλέπουν οι άλλοι τη νόσο, αλλά και τις πολύ πραγματικές συνέπειες που μπορεί να έχει στη ζωή των ανθρώπων, από τις σχέσεις μέχρι την εργασία.

Η Λύδια μιλά ανοιχτά τόσο για τα στερεότυπα όσο και για το πώς αυτά επηρέασαν τη δική της πορεία: "Η διπολική διαταραχή αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι…δεν κολλάει! Ο κόσμος πηγαίνει σε γιατρούς αλλά δεν πηγαίνει σε ψυχολόγους γιατί είναι ταμπού. Αν νιώσεις κάτι στην καρδιά σου, δεν θα πας σε έναν καρδιολόγο; είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Πχ έχεις ένα πένθος, γιατί να μην πας σε έναν ψυχολόγο να το διαχειριστείς καλύτερα; έχουμε 2026. Με απέλυσαν από την δουλειά μου. Ένιωσα ότι δεν υπάρχω σαν άνθρωπος, χρησιμοποίησαν την πάθηση μου για να με απολύσουν. Από τη στιγμή που αποφάσισα να μιλάω ανοιχτά δίνω πολλή περισσότερη σημασία στον έναν που μπορεί να βοηθήσω, παρά στους δέκα που θα πουν την κακία τους".

Παρά τις δυσκολίες, η ίδια περιγράφει σήμερα μια διαφορετική πραγματικότητα, αυτή της σταθερότητας, αλλά και της επίγνωσης ότι η διαταραχή απαιτεί συνεχή φροντίδα. "Το καλοκαίρι του ’24 ήταν το τελευταίο υπομανιακό και καταθλιπτικό επεισόδιο που βίωσα, από τότε είμαι free! Στο καταθλιπτικό επεισόδειο δεν έκανα μπάνιο για δύο βδομάδες, φαγητά πάνω στα σεντόνια, δεν τα άλλαζα για τέσσερις μήνες. Με έπαιρνε ο ύπνος πάνω στα φαγητά. Πλέον έχω σταθεροποιηθεί τελείως, είμαι σε νορμοθυμία, ωστόσο πάντα με τη διπολική διαταραχή πρέπει να είσαι αλέρτ".

Σε αυτή τη νέα φάση, ο αθλητισμός είναι ένα κομμάτι της προσπάθειάς της να επανασυνδεθεί με τον εαυτό της και τους ανθρώπους γύρω της. "Ο αθλητισμός υπήρχε σχεδόν πάντα στη ζωή μου, αλλά τον είχα παρατήσει. Όταν άρχισα ξανά, δήλωσα συμμετοχή στον Μαραθώνιο, χωρίς να το πάρω πολύ σοβαρά. Τελικά τον τερμάτισα μέσα στη συγκίνηση. Είναι επίτευγμα για μένα και το βλέπω και συμβολικά, δηλαδή, αν μπόρεσα και αντιμετώπισα όλο αυτό με τη φαρμακευτική αγωγή, φαντάσου πόσα μπορώ να πετύχω!".

Ωστόσο, η ίδια σπεύδει να διευκρινίσει ότι ο αθλητισμός δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη θεραπεία, αλλά λειτουργεί υποστηρικτικά μέσα σε μια δύσκολη και απαιτητική διαδρομή. Το επισημαίνει με έμφαση, ιδίως όταν θυμάται ένα περιστατικό σε αγώνα δρόμου στην Αίγινα, όπου ακούστηκε από τα μεγάφωνα η προτροπή να "κοπούν τα ψυχοφάρμακα" και να αντικατασταθούν από το τρέξιμο. Για τη Λύδια, αυτή η λογική είναι όχι μόνο επικίνδυνη αλλά και παραπλανητική. Όπως ξεκαθαρίζει, το τρέξιμο τη βοήθησε ουσιαστικά, όμως χωρίς τη φαρμακευτική αγωγή και την ψυχοθεραπεία δεν θα βρισκόταν στο σημείο που είναι σήμερα.

Διαβάστε Επίσης

Άννα Κανδαράκη στο TheTOC: Γιατί στον έρωτα μένουμε, φεύγουμε ή κρατάμε αποστάσεις - Τι κρύβεται πίσω από τις επιλογές μας

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr