Μπορεί η σημαντική απώλεια βάρους, σε συνδυασμό με ένα συστηματικό πρόγραμμα σωματικής άσκησης να οδηγήσει σε ύφεση τον διαβήτη τύπου 2, ιδιαίτερα όταν η νόσος εμφανίζεται σε νεαρή ηλικία; Αυτό ήταν το ερώτημα που επιχείρησε να απαντήσει νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό The Lancet Regional Health – Americas.
Στην κλινική δοκιμή συμμετείχαν 96 ενήλικες ηλικίας 18 έως 45 ετών, οι οποίοι είχαν παχυσαρκία και είχαν διαγνωστεί με διαβήτη τύπου 2 μέσα στην προηγούμενη εξαετία. Η μέση ηλικία τους ήταν περίπου 38 έτη, ενώ ο μέσος χρόνος από τη διάγνωση της νόσου ξεπερνούσε ελαφρώς τα δύο χρόνια. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε κέντρα του Καναδά και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του CNN αναφέρεται πώς ένας άνθρωπος που διαγιγνώσκεται με διαβήτη στην ηλικία των 30 ετών μπορεί να ζήσει με τη νόσο για αρκετές δεκαετίες. Στο διάστημα αυτό, τα αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι δυνατόν να προκαλέσουν βλάβες στα αιμοφόρα αγγεία, τα νεύρα, τους νεφρούς και τα μάτια. Επιπλέον, οι νεότεροι ενήλικες με διαβήτη τύπου 2 διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων και πρόωρου θανάτου.

Προηγούμενες έρευνες έχουν καταδείξει ότι η σημαντική απώλεια βάρους μπορεί να συμβάλει στην ύφεση του διαβήτη τύπου 2. Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές επικεντρώνονταν σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.
Με τη νέα μελέτη, οι ερευνητές θέλησαν να διαπιστώσουν εάν η ίδια προσέγγιση θα μπορούσε να αποδώσει και σε νεότερους ασθενείς, στους οποίους η νόσος εμφανίζει συχνά πιο επιθετική πορεία. Παράλληλα, εξέτασαν κατά πόσο η συστηματική άσκηση υπό την επίβλεψη ειδικών, με την προσθήκη ασκήσεων μυϊκής ενδυνάμωσης, θα μπορούσε να περιορίσει την απώλεια μυϊκής μάζας κατά τη διαδικασία της ταχείας απώλειας βάρους.
Η διατήρηση της μυϊκής μάζας έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι μύες συμβάλλουν ουσιαστικά στη ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Για τον λόγο αυτό, η προπόνηση ενδυνάμωσης αποτέλεσε βασικό μέρος του προγράμματος παρέμβασης.
Εντυπωσιακή διαφορά στα ποσοστά ύφεσης
Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες. Η πρώτη ακολούθησε ένα εντατικό πρόγραμμα διατροφής και άσκησης, ενώ η δεύτερη συνέχισε τη συνήθη ιατρική φροντίδα και παρακολούθηση από τον θεράποντα γιατρό της.
Τα αποτελέσματα, έξι μήνες μετά την έναρξη της παρέμβασης, ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες της πρώτης ομάδας (54%) πέτυχαν ύφεση του διαβήτη, έναντι μόλις 4% στην ομάδα που ακολούθησε τη συνήθη θεραπευτική αγωγή.
Η ύφεση ορίστηκε ως η διατήρηση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) κάτω από το 6,5%, δηλαδή κάτω από το όριο που χρησιμοποιείται για τη διάγνωση του διαβήτη, χωρίς τη λήψη φαρμάκων για τη μείωση της γλυκόζης επί τουλάχιστον τρεις μήνες. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη αποτυπώνει τη μέση συγκέντρωση σακχάρου στο αίμα κατά τους τελευταίους μήνες και αποτελεί βασικό δείκτη τόσο για τη διάγνωση όσο και για την παρακολούθηση της νόσου.
Σημαντικές ήταν και οι μεταβολές στο σωματικό βάρος και τη φυσική κατάσταση των συμμετεχόντων. Όσοι ακολούθησαν το εντατικό πρόγραμμα έχασαν κατά μέσο όρο 7,5 κιλά περισσότερα σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, ενώ παρουσίασαν και αξιοσημείωτη μείωση του σωματικού λίπους.
Παράλληλα, βελτιώθηκε η καρδιοαναπνευστική τους αντοχή, καθώς καταγράφηκαν χαμηλότεροι καρδιακοί παλμοί σε κατάσταση ηρεμίας και καλύτερες επιδόσεις κατά τη σωματική άσκηση.
Πώς εφαρμόστηκε το πρόγραμμα διατροφής και άσκησης
Το πρόγραμμα παρέμβασης διήρκεσε συνολικά έξι μήνες και χωρίστηκε σε δύο διακριτές φάσεις.
Κατά τις πρώτες 12 εβδομάδες, οι συμμετέχοντες ακολούθησαν ένα ιδιαίτερα αυστηρό διατροφικό πρόγραμμα, με ημερήσια πρόσληψη 800 έως 900 θερμίδων. Τις δύο πρώτες εβδομάδες κατανάλωναν αποκλειστικά υποκατάστατα γευμάτων, ενώ από την τρίτη εβδομάδα εντάχθηκε σταδιακά ένα κανονικό γεύμα ημερησίως, χωρίς να μεταβληθεί ο ημερήσιος θερμιδικός στόχος.
Την ίδια περίοδο ξεκίνησαν και οι προπονήσεις. Συγκεκριμένα, από την τρίτη εβδομάδα οι συμμετέχοντες πραγματοποιούσαν δύο συνεδρίες άσκησης την εβδομάδα υπό την καθοδήγηση ειδικών. Κάθε συνεδρία συνδύαζε αερόβια άσκηση με ασκήσεις αντίστασης, χρησιμοποιώντας ελεύθερα βάρη ή ειδικά όργανα γυμναστικής. Επιπλέον, είχαν την υποχρέωση να πραγματοποιούν μία ακόμη αερόβια προπόνηση την εβδομάδα, χωρίς επίβλεψη.
Κατά το δεύτερο τρίμηνο, το πρόγραμμα επικεντρώθηκε στη σταδιακή επανένταξη των κανονικών γευμάτων, με βασικό στόχο τη διατήρηση της απώλειας βάρους. Οι συμμετέχοντες συνέχισαν να ασκούνται αυτόνομα, έχοντας παράλληλα τη συνεχή υποστήριξη διαιτολόγων και ειδικών στην άσκηση.
Σε όλη τη διάρκεια της παρέμβασης, οι γιατροί παρακολουθούσαν τα επίπεδα σακχάρου και την αρτηριακή πίεση των συμμετεχόντων, προχωρώντας στις απαραίτητες προσαρμογές της φαρμακευτικής αγωγής τους.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr



