Μεσούντος του θέρους

Μεσούντος του θέρους, η κομματική αντιπαράθεση οξύνεται. Όσο θα πλησιάζουμε στις εκλογές, θα γίνεται ολοένα και πιο δηλητηριώδης.

Υπόστρωμά της η εντεινόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, η οποία ξεκινάει από την ακρίβεια. Τα μέτρα που αναγγέλλει η κυβέρνηση ακόμα και αν σε βάθος κάποιου χρόνου αποδώσουν, προς το παρόν σαφώς δεν πείθουν.

Το καλοκαίρι είναι μεγάλος χαφιές. Σκρολάροντας στα σόσιαλ μίντια, η πλειονότητα των Ελλήνων συνειδητοποιεί το άνοιγμα της ταξικής ψαλίδας. Κάποιοι προνομιούχοι κάνουν ζωάρα, διακοπές διαρκείας στα νησιά, και κοκορεύονται αναρτώντας ρετουσαρισμένες φωτογραφίες. Οι υπόλοιποι, οι περισσότεροι, αγκομαχούν για να εξασφαλίσουν δύο Σαββατοκύριακα σχετικά κοντά στο κύμα. Τι να σου κάνουν τα καλά νέα από το μέτωπο της μακροοικονομίας, η πτώση του εξωτερικού μας χρέους στα επίπεδα του 2010, όταν εσύ περιορίζεις τη χρήση του αιρκοντίσιον για να μη σε γδάρει η ΔΕΗ; Οι αριθμοί που ευημερούν αισθάνεσαι πως σε ειρωνεύονται. "Έτσι θα ζω; Έτσι θα γεράσω;" αναρωτιέσαι. "΄Ετσι και χειρότερα…" λέει μια φωνή μέσα σου. Και -ως εικός- μυθοποιείς μια εποχή που είτε έχει ξεθωριάσει στη μνήμη σου είτε δεν τη γνώρισες ποτέ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμένει ο δημοφιλέστερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. "Επί Ανδρέα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια…" αναπολούν οι ασπρομάλληδες.

Πώς μεταφέρεται το γαμώτο της κοινωνίας στην πολιτική; Όσο στρεβλά συνέβαινε πάντοτε. Τους επαγγελματίες της, τα κόμματα και τα αποκόμματα, το μόνο που τους τσουρουφλάει είναι να παρατείνουν τη μικρή ή τη μεγάλη εξουσία τους. Να επανεκλεγούν. Να εξακολουθήσουν και μετά τις κάλπες να υπηρετούν τα "εθνικά ιδεώδη". Ή τα "λαϊκά συμφέροντα".

Η Νέα Δημοκρατία έχει στρίψει επί δεξιά κι ας εξακολουθεί να αλλοιθωρίζει προς το κέντρο. Σήμερα ούτε που θα διανοούνταν να νομοθετήσει τον γάμο των ομόφυλων. Προσπαθεί να χαϊδέψει τα αυτιά των πιο συντηρητικών, έως και αντιδραστικών ψηφοφόρων αυστηροποιώντας τη μεταναστευτική της πολιτική, επιδεικνύοντας μιάν ατελέσφορη σκληρότητα. Δεν βλέπουν ότι η ύπαιθρος εγκαταλείπεται από τους κατοίκους της; Πως μόνος τρόπος για να μην καταντήσουμε, μέσα σε λίγες δεκαετίες, έρημη χώρα είναι η αθρόα υποδοχή αφομοιώσιμων πληθυσμών; Φαντασιώνονται να βρουν το μαγικό βοτάνι εναντίον της υπογεννητικότητας; Η "καθαρότητα" του αίματος και της καταγωγής αποτελούν κουβέντες απόμαχων σε καφενεία – ούτε οι ίδιοι καλά-καλά τις πιστεύουν. Ο Αντώνης Σαμαράς, ως έκφραση μιάς παλαιάς εθνικοφροσύνης, παίρνει λιγότερους από τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη από όσους της φέρνει ο Αλέξης Τσίπρας. Ο Αλέξης Τσίπρας λειτουργεί για έναν κόσμο σαν φόβητρο. Όχι επειδή τον θεωρούν κομμουνιστή – αστείο πράγμα. Μα διότι, ευτυχώς, θυμούνται ακόμα το γκραν γκινιόλ καλοκαίρι του 2015.

Η αυτοπροσδιοριζόμενη ως Αριστερά, ο χώρος μεταξύ του ΚΚΕ και του Πασόκ, θυμίζει κέικ στον φούρνο, το οποίο παύει επιτέλους να είναι υδαρές. Που αρχίζει να πήζει. Ακόμα και αν όσοι αποτελούν κόκκινα πανιά για τον Τσίπρα -η Ρένα Δούρου, ο Νίκος Παππάς-, ακόμα και αν δώσουν επιτυχώς τη μάχη επιβίωσης του μικρού Σύριζα και με επικεφαλής τον Παύλο Πολάκη ξαναμπούν στη Βουλή, οι υπόλοιποι θα ενταχθούν τελικά σούμπητοι στην ΕΛΑΣ. Περνώντας έστω από το ταπεινωτικό κάστινγκ, στο οποίο θα τους υποβάλει ο "χαρισματικός ηγέτης", άλλως Τζοκόντα, άλλως Αλίκη Βουγιουκλάκη της πολιτικής.

Το θλιβερό είναι ότι δεν ποντάρουν παρά στη δική του προσωπικότητα. Και διατηρούν παράλληλα τις πάγιες, αυτοκαταστροφικές, εμμονές τους. Ενώ ανοίγεται πεδίο αντιπολίτευσης λαμπρό… Ενώ η κοινωνία αναζητά αγωνιωδώς ένα διαφορετικό αφήγημα, το οποίο να απαντάει στις παθογένειες και στα αδιέξοδα της καθημερινότητας…

Η Αριστερά του κατά φαντασίαν ηθικού πλεονεκτήματος κάνει ό,τι ακριβώς την κατακρήμνησε το 2023 από το 32% στο 18%. Αναλώνεται σε μελό επιδείξεις ευαισθησίας. Εναγκαλίζεται μονάχα τις πάσης φύσεως "διαφορετικότητες". Βρίζει τους "νοικοκυραίους". Στοχοποιεί όποιο δημόσιο πρόσωπου, του καλλιτεχνικού ιδίως χώρου, κρίνεται ύποπτο ως δεξιό. Παλιότερα ήταν ο Γιάννης Μπέζος, από προχθές ο Θοδωρής Αθερίδης. Ο Αθερίδης τους μάρανε…

Τις τελευταίες μέρες, οι ινφλουένσερ του χώρου κάνουν κάτι εντελώς εξωφρενικό. Στέκονται προκαταβολικά αλληλέγγυοι με τους συλληφθέντες για τα δολοφονικά γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη και για τον εμπρησμό της "Μαρφίν"! Φλυαρούν για προβοκάτσιες, για κυβερνητικές συνωμοσίες και άλλα ηχηρά παρόμοια. Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Σαν να αισθανόταν -και να το έδειχνε- η Νέα Δημοκρατία συναισθηματικό δεσμό με τη Χρυσή Αυγή. Σε κακό θα τους βγει. Πάλι θα αποξενώσουν, πάλι θα βάλουν αντίκρυ τους τους πολίτες που αναθεματίζουν το έγκλημα, όποιο ιδεολογικό πρόσημο και να φέρει.

Υπό τις παραπάνω συνθήκες, τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη θα έπρεπε να ράβουν ήδη υπουργικά κοστούμια. Πρόκειται για αληθινό παράδοξο το Πασόκ να ξανάρχεται στις δημοσκοπήσεις τρίτο. Παράδοξο με ονοματεπώνυμο;

"Αυτός είναι ο θίασος μας, με αυτόν θα παίξουμε…" γράφει ο Σεφέρης στο ημερολόγιό του. Δεν διαθέτουν όλοι οι θίασοι ακτινοβόλους πρωταγωνιστές που να συνεπαίρνουν το κοινό πριν καν ανοίξουν το στόμα τους. Υπάρχουν και δουλειές συνόλου που σαρώνουν. Αρκεί ο καθένας από τους συντελεστές να δίνει τον καλύτερο εαυτό του. Αρκεί το έργο να είναι καλό. Αρκεί οι θεατές να πείθονται ότι δεν πρόκειται για αρπαχτή.

Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα.

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr