Ένα από τα πολλά καλά της πατρότητας είναι ότι - θέλοντας και μη - παραμένεις σε επαφή με τους νέους. Δεν χρειάζεται να καταντάς ο μπάρμπας που παρεισφρύει στις παρέες τους για να τους μεταλαμπαδεύσει την πολύτιμη δήθεν πείρα του. Μπας και ρουφήξει, στην πραγματικότητα, λίγη από τη δροσιά τους.
Όχι. Όταν έχεις παιδί, κι άλλα παιδιά έρχονται στο σπίτι σου. Κλείνονται στο εφηβικό δωμάτιο. Βγαίνουν ωστόσο πότε-πότε, κάνουν επιδρομές στην κουζίνα, αδειάζουν το ψυγείο. Αν ξεθαρρέψουν, θα αράξουν στο σαλόνι ή στη βεράντα. Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. Να παριστάνεις τον ψόφιο κοριό. Να διαβάζεις το βιβλίο σου, να απολαμβάνεις με ακουστικά τη μουσική σου. Να μοιάζεις περισσότερο με άκακο γερογάτο. Ή με παλιό έπιπλο. Ερωτήσεις, σχόλια, εγκαρδιότητες απαγορεύονται. Θα επιστρέψουν ειδάλλως εν ριπή οφθαλμού στα ενδότερά τους. Ενώ άμα παριστάνεις τον απόμακρο, ακόμα και τον ακατάδεκτο, υπάρχει ελπίδα εκείνα πρώτα να σου ανοιχτούν.
Προφανώς δεν θα σου ξεφουρνίσουν τα μυστικά τους. Ούτε θα σου ζητήσουν συμβουλή. Περί ανέμων και υδάτων θα μιλήσετε. Θα σχηματίσεις έτσι μια εντύπωση για το πού βρίσκονται, προς τα πού αρμενίζουν εκείνα τα φυντάνια, τα οποία θα κληρονομήσουν τη γη. Θα την κληρονομήσουν σε ελεεινή κατάσταση. Με το κλίμα της μισοκατεστραμμένο, την αγορά εργασίας απορρυθμισμένη, χώρες ολόκληρες να ερημοποιούνται εξαιτίας της ξηρασίας ή της υπογεννητικότητας, πληθυσμούς να μετακινούνται πανικόβλητοι μπας και επιβιώσουν, σε ένα "ο σώζων εαυτόν σωθήτω!" Με την τεχνολογία παράλληλα να καλπάζει, την τεχνητή νοημοσύνη να έχει πάρει πιθανόν το πάνω χέρι από τον χόμο σάπιενς.
Σου φαίνεται εφιαλτικότατο αυτό το μέλλον; Φτύνεις τον κόρφο σου που το 2050 - άντε το 2060 - θα βλέπεις τα ραδίκια να μεγαλώνουν ανάποδα ή θα έχεις σκορπιστεί ως στάχτη στον αέρα; Οι σημερινοί πάντως έφηβοι το έχουν πάρει προ πολλού απόφαση. Πως θα ζήσουν σε έναν κόσμο που παρασάγγας θα απέχει από τη νωθρότητα των αθηναϊκών πολυκατοικιών, την ασφάλεια των - τσουρούτικων έστω - μισθών και συντάξεων, τη μέχρις ασφυξίας θαλπωρή της πυρηνικής οικογένειας. Ξέρουν πολύ καλά ότι η τράπουλα θα κόβεται, τα χαρτιά θα μοιράζονται και θα ξαναμοιράζονται καθημερινά σχεδόν. Ότι κανείς δεν θα έχει περιθώριο επανάπαυσης.
Για τον δικό μας όμως κόσμο, τον σημερινό, τι λένε;
Ένα συμπέρασμα εμπεδώνεται μέσα μου οσάκις κουβεντιάζω με την κόρη μου και τους φίλους της. Πως μας θεωρούν αξιοθρήνητους. Προσωπικά και κοινωνικά.
Το βρίσκω εν πολλοίς υγιές. Πώς θα έκρινε ένας δεκαεξάρης την πορεία κάποιου που κοντεύει τα δεύτερα - ήντα παρά σαν μια σπουδή στον ρεαλισμό δηλαδή στον συμβιβασμό; Μια αλυσίδα από πύρρειες νίκες κι από ντροπιαστικές - πλην ανομολόγητες - ήττες; Όποιος ενήλικας δηλώνει ικανοποιημένος είναι a priori ο πιο ύποπτος. Τι και αν φέρνει ως αποδείξεις επαγγελματικούς θριάμβους, οικονομική ευρωστία, οικογενειακή ευτυχία; Το παιδί μέσα του -στα μάτια των παιδιών που τον βλέπουν - ασφυκτιά. Έχει θαφτεί κάτω από παχιά λόγια και φαιδρά καμώματα.
Πιο λυπηρή μού φαίνεται η εικόνα, που έχουν για την κοινωνία μας συνολικά. Τη βρίσκουν σάπια ως το μεδούλι.
"Κουμάντο κάνουν" θα σου πουν - χρησιμοποιώντας βέβαια το δικό τους ιδίωμα - "κάτι διεφθαρμένοι πολιτικοί, που τους κρατάνε από τον λαιμό και τους ανεβοκατεβάζουν οι επιχειρηματίες. Για να θολώνουν τα νερά έχουν τους "διαμορφωτές της κοινής γνώμης”. Δημοσιογράφους, ινφλουένσερς, αστέρες της τηλεόρασης και των σόσιαλ μίντια. Ακόμα και καλλιτέχνες έχουν, σε διατεταγμένη υπηρεσία τους. Επαγγελματίες ευαίσθητους, μελοδραματικούς κατά παραγγελία, με μεγαλύτερο ταλέντο τους τη χειραγώγηση του κοινού…
Το παιχνίδι είναι χειρότερα κι από σκληρό. Είναι σικέ. Υπάρχει αλήθεια κοινωνία; Ή πρόκειται απλώς για ένα άθροισμα από αεροστεγείς και αδιαπέραστες φούσκες; Άλλη των πλούσιων, άλλη των φτωχών, άλλη εκείνων που τη βγάζουν με επιδόματα κι άλλη όσων δημιουργούν το αδιαχώρητο στα εστιατόρια και στα κλαμπ της μόδας; Άμα δεν έχεις γεννηθεί από χρυσούς όρχεις, τι ελπίδα έχεις στη ζωή σου όλη να βρεθείς σε μια παραλία, όπου οι ξαπλώστρες νοικιάζονται εκατό ευρώ; Σπουδαία τα λάχανα, θα μου πεις! Μα το να μένεις ισοβίως στην απέξω, όπως και να΄χει, κάπως σου τη σπάει…"
"Κι αν έχεις χάρισμα; Μυαλό; Εργατικότητα; Επιμονή και υπομονή ατσάλινη;"
"Παρηγοριά στον άρρωστο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται παρά γκαρσόνια και καμαριέρες. Βγαίνοντας δε στο εξωτερικό, θα διαπιστώσεις ότι παντού και πάντα θα υπάρχει ένας Ινδός, ένας Κινέζος πιο έξυπνος και πιο εργατικός από εσένα. Ο λευκός άνθρωπος, ο Καυκάσιος έχει - κακά τα ψέματα - τελειώσει…"
Το πιο ανατριχιαστικό, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ότι περιγράφουν την πραγματικότητα με τόσο μελανά χρώματα. Μα πως την έχουν στην ουσία αποδεχθεί. Έχουν, ακόμα-ακόμα, συμφιλιωθεί μαζί της.
"Και τι θα κάνετε;" τα ρωτάς.
"Δεν θα πεθάνουμε κιόλας… Με σλάλομ και με κόλπα, θα βρούμε κάποια άκρη. Θα τη βγάλουμε, στο φινάλε, όσο πιο καθαρή γίνεται. Yolo!"
Ρεαλιστές; Κυνικοί; Ηττοπαθείς; Σαρκαστικοί, με μαύρο χιούμορ. Αυτοί είναι.
Τους προτιμώ, εδώ που τα λέμε, από τους "επαναστάτες" γονείς τους, οι οποίοι ξόδεψαν τα νιάτα τους με κούφια θούρια και κατήντησαν, μεγαλώνοντας, γραφικοί Δον Κιχώτες. Να εκτονώνονται σκυλοκαβγαδίζοντας στο φέισμπουκ και τρώνε αμάσητη την καραμέλα του κάθε δημαγωγού.
Το να έχεις απαλλαγεί από οράματα και όνειρα συνιστά μια μορφή απελευθέρωσης.
Πηγή: capital
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
