Εάν αναθέτατε στην τεχνητή νοημοσύνη να συγκρίνει τις εξαγγελίες Μητσοτάκη, Ανδρουλάκη και Τσίπρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και να σας πληροφορήσει ποιο "πακέτο" είναι ελκυστικότερο για εσάς, δεδομένης της οικογενειακής και επαγγελματικής σας κατάστασης, θα το έκανε εντός δευτερολέπτων. Εάν τη ρωτούσατε ποιο από τα "πακέτα" πρόκειται να δοκιμαστεί στη βάσανο της πραγματικότητας, προφανώς θα σας απαντούσε ότι οι κ.κ. Ανδρουλάκης και Τσίπρας πόρρω απέχουν βάσει των δημοσκοπήσεων από το να αναλάβουν την ευθύνη της διακυβέρνησης. Τα όσα συνεπώς επαγγέλλονται αποτελούν μάλλον ασκήσεις επί χάρτου. Κι αυτή ακριβώς είναι η κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη του Αλέξη Τσίπρα το 2014 και το 2026. Τότε, ευρισκόμενος προ των πυλών της εξουσίας, έταζε ανενδοίαστα τα πάντα σχεδόν στους πάντες. Σήμερα, που δεν έχει ακόμα καν κλειδώσει τη δεύτερη θέση στις επερχόμενες εκλογές, εμφανίζεται ως ασυγκρίτως πιο συγκροτημένος και ρεαλιστής. Αυτό γαρ απαιτεί το περίφημο ριμπράντιγκ.
Το γεγονός παραμένει. Παρακολουθώντας τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών κάθε Σεπτέμβριο -ιδίως δε τις προεκλογικές χρονιές-, σου δίνεται η αίσθηση ότι εσύ, ο πολίτης, είσαι ο πελάτης κι εκείνοι κάποιοι πωλητές που αγωνίζονται να σε δελεάσουν με προσφορές και με δώρα-εκπλήξεις. Τα οποία, στο σύνολό τους σχεδόν αποτιμώνται οικονομικά. Χριστουγεννιάτικο μποναμά αναγγέλλει ο Κυριάκος; Φοιτητική επιχορήγηση αντιπαραθέτει ο Αλέξης. Συν κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων, θα παρατηρήσει κάποιος. Εξόν που το να καταργήσεις τον πιο αδιάβλητο μάλλον θεσμό στη χώρα φαντάζει επιεικώς παράδοξο, η υπόσχεση ερμηνεύεται αυτομάτως από τους γονείς όχι ως εκπαιδευτική επανάσταση αλλά ως ελάφρυνση του προϋπολογισμού τους. Το παιδί μας, επί Αλέξη 2.0, θα μπαίνει σε όποια σχολή θέλει, σε όποια πόλη επιλέγει. Θα γλυτώσουμε άρα τα έξοδα εσωτερικής μετανάστευσης, το νοίκι της γκαρσονιέρας, τα πηγαινέλα Καλαμάτα-Κοζάνη. Άσχημο ακούγεται;
Οι ηγέτες μας, εν ολίγοις, δεν απευθύνονται ούτε στο μυαλό ούτε στην καρδιά μας. Μα στο πορτοφόλι μας.
Δεν είναι, σύμφωνοι, ό,τι χειρότερο. Το προτιμώ χίλιες φορές από τις ιερεμιάδες της σκληρής Δεξιάς κατά του γουόκ και υπέρ της "παραδοσιακής" οικογένειας, την οποίαν νοσταλγούν σαν τις ζωγραφιές σχεδόν των παλαιών αναγνωστικών, όπου ο πατέρας έλεγε την προσευχή πριν από το γεύμα και η μητέρα σερβίριζε τα πεντανόστιμα γιουβαρλάκια. Και από τις μελοδραματικές επικλήσεις της Αριστεράς υπέρ του "ανθρώπου" γενικώς και αορίστως ή την αλησμόνητη φράση του Αλέξη Τσίπρα ότι "το τσίπουρο και τον ήλιο δεν μπορούν να μας τα πάρουν".
Το βρίσκω ωστόσο ιδιαίτερα ανησυχητικό και θλιβερό. Ποιό; Το να ζητούν την ψήφο μας δίχως να διαθέτουν μια συνολική αντίληψη-πρόταση-αφήγημα-σχέδιο (όπως θέλετε πείτε το, μέχρι και όραμα) για την Ελλάδα στο μέλλον.
Είμαι με τα σωστά μου; Δεν μας ξεδίπλωσε ο Τσίπρας κοτζάμ μανιφέστο με γενικό τίτλο "Εθνική Λύση Ανασυγκρότησης και Σωτηρίας"; Δεν απάντησε ο Μητσοτάκης με τη "Συμφωνία Προόδου" του για το 2030;
Και όμως. Οι λύσεις που σερβίρουν με άφθονη γαρνιτούρα είναι άνευ εξαιρέσεων εμβαλωματικές. Φορολογικές ελαφρύνσεις, ανακατανομή των βαρών, πατριωτικές εισφορές, ενίσχυση γενικώς και αορίστως του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα… Άντε ποιοτική αναβάθμιση του τουρισμού χωρίς κανένας τους να τολμάει να πει ότι αντί να γίνουμε -όπως θα μας άξιζε- Τοσκάνη, κινδυνεύουμε ήδη να καταντήσουμε ένα χλωμό αντίγραφο του Ντουμπάι. Ο εξαμβλωματικός, στα μάτια μου, "πύργος" στο Ελληνικό προς τα εκεί δείχνει ότι πάμε.
Ο εξαιρετικός αρθρογράφος Κώστας Γιαννακίδης το επεσήμανε: Κανείς τους δεν προτείνει ένα καινούργιο παραγωγικό μοντέλο για τη χώρα. Εγώ προχωράω περισσότερο. Κανείς τους δεν βάζει έναν νέο τίγρη στην εθνική μας μηχανή.
Ποιοι ήταν οι "τίγρεις" μας στο παρελθόν;
Στις απαρχές της σύγχρονης Ελλάδας, η αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού. Το "Ελευθερία ή Θάνατος". Κατόπιν η Μεγάλη Ιδέα, που πριν να τελευτήσει τραγικά στη φλεγόμενη Σμύρνη είχε εμπνεύσει γενεές, είχε πολλαπλασιάσει την έκταση και τον πληθυσμό μας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η δημιουργία μιας χώρας δυτικής μεν αλλά με γόνιμες ανατολίτικες επιρροές, με στέρεες δομές και ανοιχτούς ορίζοντες, όπως την ξεδιπλώνει ο Γιώργος Θεοτοκάς στο εμβληματικό "Ελεύθερο Πνεύμα" του. Επί Κατοχής, η Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση που δυστυχώς κατέληξε στον φρικτό Εμφύλιο. Μεταπολεμικά, η Ανάπτυξη για τη Δεξιά, ο Εκδημοκρατισμός για το Κέντρο και για την Αριστερά. Με τη Μεταπολίτευση, η θεμελίωση από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μιας γνήσιας και ισχυρής δημοκρατίας και η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε ΕΟΚ. Η Αλλαγή, κατόπιν, του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Εκσυγχρονισμός του Κώστα Σημίτη. Κατόπιν; Άντε κατόπιν, να συναριθμήσουμε, σε επίπεδο αγαθής πρόθεσης και μόνο, την Επανίδρυση του Κράτους από τον Κώστα Καραμανλή.
Το 2010 ήρθε η χρεοκοπία του κράτους μας και τα μνημόνια. Μας πήραν και μας σήκωσαν. Υπέστημεν και τους λεονταρισμούς της "Πρώτη Φορά Αριστερά", η οποία μετά το δημοψήφισμα και την κωλοτούμπα μεταμορφώθηκε σε σκυλάκι του καναπέ για τους "θεσμούς" - το μόνο που δικαίως λαχταρούσαμε ήταν η επιστροφή στην Κανονικότητα.
Κανονικότητα επαγγέλθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Κανονικότητα εν πολλοίς έφερε, με τις παθογένειες βεβαίως του κομπραδόρικου καπιταλισμού της περιφέρειας, από τις οποίες ανέκαθεν υποφέραμε. Μόνο που η κανονικότητα δεν φτάνει.
Ακόμα και να μας αρκούσε να είμαστε μια μικρή σχετικά χώρα, η οποία κουτσά-στραβά τα βγάζει πέρα, μια νησίδα ηρεμίας στην τόσο ταραγμένη περιοχή μας, η πραγματικότητα θα μας διέψευδε οικτρά. Πασχίζοντας να ισορροπήσουμε στα κεκτημένα μας, τρέμοντας μην και σπάσουμε αβγά, θα καταλήγαμε το πρώτο θύμα των τρομερών κλυδωνισμών που ήδη συμβαίνουν. Της γεωπολιτικής αναστάτωσης. Της κλιματικής αλλαγής. Της επέλασης των νέων τεχνολογιών, που τις συνέπειες τους στην παραγωγή και στην κοινωνία μόλις που οσμιζόμαστε. Με μόνη ιδεολογία μας τη διαφύλαξη και τη διεύρυνση της όποιας ευημερίας μας -αυτό δεν τάζουν οι πολιτικοί αρχηγοί στη Θεσσαλονίκη;- θα βαδίζαμε κατά κρημνόν.
Ζητείται επειγόντως επανεφεύρεση του συλλογικού μας εαυτού.
Όποιος έχει τη γνώση και την έμπνευση, τη φαντασία και την τόλμη για να το επιχειρήσει, όποιος βρει και βάλει ξανά έναν τίγρη στη μηχανή μας, θα σφραγίσει τις επόμενες δεκαετίες.
Πηγή: capital
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
