Ένας τρελός παραγωγός

Οι "Δυό Τρελοί Παραγωγοί" -στα αγγλικά "The Producers”- είναι ένα έργο του ιδιοφυούς Μελ Μπρουκς. Ξεκίνησε ως κινηματογραφική ταινία το 1967 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε επανειλημμένα στο θέατρο και έσπασε παντού ταμεία. Το 2006, ανέβηκε και στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Σήμερα, και μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2026, παίζεται στο Garrick Theatre. Όποιος βρεθεί στο Λονδίνο μπορεί να το απολαύσει.

Το βασικό εύρημα των "Τρελών Παραγωγών" είναι απλό. Ένας μεσόκοπος, ξεπεσμένος θεατρικός παραγωγός του Μπρόντγουαιη πληροφορείται έκπληκτος από τον λογιστή του ότι μια παταγώδης αποτυχία μπορεί να τους αφήσει πολύ μεγαλύτερο κέρδος από μια επιτυχία. Αμ έπος, αμ έργον! Αποφασίζουν να ανεβάσουν τη χειρότερη παράσταση όλων των εποχών. Σχεδιάζουν ένα πρωτοφανές φιάσκο που θα εξοργίσει τους θεατές και θα κατέβει από το πρώτο κιόλας βράδυ. Διαλέγουν ένα κείμενο τρισάθλιο, κάτι ηθοποιούς της κακιάς ώρας, προετοιμάζουν με κέφι μια απερίγραπτη μπαλαφάρα. Πλην όμως…

Πώς τους θυμήθηκα τους "Τρελούς Παραγωγούς"; Παρακολουθώντας την πρεμιέρα του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Ό,τι έβλεπα κι ό,τι άκουγα με άφηνε άναυδο. "Δεν είναι δυνατόν!" τσιμπιόμουν. "Επίτηδες το κάνει! Πλάκα κάνει!"

Από πού να ξεκινήσω; Από την αναμονή που είχε δημιουργήσει εδώ και μήνες, διαδίδοντας ότι ετοιμάζει το απόλυτο ριμπράντινγκ: Ότι θα επιστρέψει στην ενεργό πολιτική τόσο ανανεωμένος που θα είναι σχεδόν αγνώριστος; Να το πιάσω από ακόμα νωρίτερα, όταν -εάν πιστέψουμε κάποιους δημοσιογράφους- προετοίμασε ο ίδιος τη διαδοχή του στον Σύριζα από έναν ευτράπελο Ελληνοαμερικάνο ονόματι Στέφανο Κασελάκη, για να τον υπονομεύσει και τελικά να τον ανατρέψει προτού κλείσει χρόνος; Ο Κασσελάκης, τον οποίον είχαν στην αρχή διαφήμιζαν περίπου σαν Μεσσία, δικαιούται να αισθάνεται φρικτά εξαπατημένος. Στυμμένη λεμονόκουπα…

Ας επιστρέψουμε στο σήμερα.

Η συνταγή, κατά με τον κύριο Τσίπρα, είναι απλή. Παραιτείσθε από βουλευτής, απεκδυόμενος θεαματικά από τα εξαιρετικά δήθεν προνόμια του αξιώματος ενώ βεβαίως διατηρείτε την προίκα του πρώην πρωθυπουργού. Εκδίδετε ένα βιβλίο αναμνήσεων, στο οποίο επαναδιατυπώνετε τα κρίσιμα γεγονότα, αποκαθιστώντας τον εαυτό σας, αφού κάνετε και μια λελογισμένη, για τα μάτια του κόσμου, αυτοκριτική. Όσο για τους παλιούς συνεργάτες σας, τους περνάτε στις σελίδες του πριονοκορδέλα, σάμπως κάποιος άλλος να σας τους είχε επιβάλει.

Σμίγετε στις βιβλιοπαρουσιάσεις με τον λαό, τον "αφουγκράζεστε", του υπόσχεστε πως δεν θα του στερείτε επί πολύ ακόμα τη στιβαρή σας ηγεσία. Πυκνώνετε τις δημόσιες παρεμβάσεις σας και αναζητάτε το ιδανικό τάιμινγκ για τη μεγάλη επιστροφή. "Τον Μάρτιο ήταν νωρίς, τον Σεπτέμβριο θα είναι αργά, τώρα είναι η ώρα!" ανακοινώνετε προ δεκαπενθημέρου. Και δίνετε "Ραντεβού με την Ιστορία" στη σκιά της Ακρόπολης.

Πού να σταθώ;

Στην απροκάλυπτη μίμηση του Ανδρέα Παπανδρέου, στη ρητορική, στον τόνο της φωνής, στις κινήσεις ακόμα του σώματος, που για τον κύριο Τσίπρα έχει προφανώς γίνει δεύτερη φύση; Μονάχα που ο Ανδρέας -ούτε οι αντίπαλοι του το αρνούνται- ήταν ένας αληθινός μάγος των λέξεων και των χειρισμών. Εισήγαγε στην ελληνική γλώσσα ως και νέους όρους, λάνσαρε, για παράδειγμα, τον όρο "κατεστημένο".

Στη θεατρινίστικη έκπληξη που έδειξε ο κύριος Τσίπρας όταν ένα κοριτσάκι (μια μεταχρονολογημένη "Αλλαγίτσα" για τους μεγαλύτερους) του έδωσε ένα ρολό χαρτί με το όνομα του νέου κόμματος, το όνομα που ο ίδιος είχε προεγκρίνει; Στο ίδιο το όνομα, ΕΛΑΣ, το οποίο για τους κάτω των πενήντα παραπέμπει μάλλον στην Ελληνική Αστυνομία παρά στην Εθνική Αντίσταση; Αντέγραψε μάλλον τον Στινγκ ως επικεφαλής θαυμάσιου ροκ συγκροτήματος το μακρινό 1977. "Θα βαφτιστούμε "Police” για να μας διαφημίζουν όλα τα περιπολικά!" είχε πει ο Στινγκ.

Να κρίνω την ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ;

Στο διαπιστωτικό της σκέλος λίγοι θα διαφωνούσαν. Πολλοί απλώς θα επισήμαιναν ότι θυμίζει έκθεση ιδεών γραμμένη από προγυμναστή για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Προτάσεις ωστόσο, συγκεκριμένες, πολιτικές, δεν ανιχνεύονται στη διακήρυξη. Τις υποκαθιστά ένα αφηρημένο ευχολόγιο, το οποίο -στην καλύτερη περίπτωση- περιορίζεται στο "τι" και αποσιωπά υπόπτως το "πώς". "Θα υψώσουμε ασπίδα στην ακρίβεια και θα δώσουμε δύναμη στην εργασία…" Δηλαδή; Ποια ακριβώς μέτρα θα λάβετε; "Θα θεσπίσουμε τη λογοδοσία παντού…" Μα η λογοδοσία είναι εδώ και χρόνια, στα χαρτιά, θεσπισμένη! "Θα στηρίξουμε" -προσέξτε, όχι "θα αυξήσουμε"- "τους μισθούς των γιατρών και των νοσηλευτών… Θα εντάξουμε τους εκπαιδευτικούς σε ειδικό μισθολόγιο…" Τους στρατιωτικούς όχι; Τους δημόσιους υπάλληλους των χιλίων ευρώ; Και πού θα βρείτε τα λεφτά; Θα φορολογήσετε τον μεγάλο πλούτο; Κατά την "Πρώτη" πάντως "Φορά Αριστερά", για την οποία τόσο καμαρώνετε, τη μεσαία τάξη είχατε τσακίσει στα χαράτσια.

Η τυμβωρυχική επίκληση ηρώων και μαρτύρων ουδόλως με σοκάρει – την έχω προφανώς συνηθίσει. Αναρωτιέμαι απλώς για πόσα χρόνια ακόμα θα επαναλαμβάνουν σαν βουδιστική μάντρα τα ονόματα της Ηλέκτρας Αποστόλου και του Γρηγόρη Λαμπράκη, ώστε να διασκεδάσουν την έλλειψη φρέσκων ιδεών.

Στις πρώτες δημοσκοπήσεις μετά την ίδρυσή της, η ΕΛΑΣ εμφανίζεται δεύτερη. Με ποσοστό όμως αρκετά μικρότερο από την επίδοση του Σύριζα στις δεύτερες εκλογές του 2023. Θυμίζω ότι το κόμμα του Δημήτρη Αβραμόπουλου, που υπήρξε τόσο βραχύβιο ώστε να μην κατέβει ποτέ στις εκλογές, είχε φτάσει στις δημοσκοπήσεις στο 21%.

Για να επιστρέψουμε στον Μελ Μπρουκς, οι δυό τρελοί παραγωγοί του τελικά την πατάνε. Το έργο που ανεβάζουν αντί να πατώσει, γνωρίζει καταπληκτική επιτυχία, αποθεώνεται κανονικά. Με μια κρίσιμη διαφορά. Ενώ εκείνοι το προετοίμαζαν για δράμα, το κοινό το εισέπραξε ως κωμωδία.

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr