"Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (που οι Δημοκρατίες, ή μάλλον οι εβραίοι – σύμφωνα με τον Στρατηγό Μεταξά – κήρυξαν στη Γερμανία) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού; Είναι βέβαιο ότι θεμελιώδεις αξίες που πηγάζουν ως επί το πλείστον από την ελληνική αρχαιότητα, θα κυρίευαν πνευματικά όλα τα κράτη και θα όριζαν τις τύχες των λαών. Ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν της παρακμιακής υποκουλτούρας που διέβρωσε τον λευκό άνθρωπο. Ο ακραίος υλισμός θα είχε προ πολλού τεθεί στο περιθώριο, δίνοντας τη θέση του στην εξύψωση του πνεύματος. Ο επιστήμων θα υπερίσχυε του τεχνοκράτη. Ο άνθρωπος θα εξερευνούσε μακρινά άστρα και θα είχε ήδη ερμηνεύσει τον θαυμαστό κόσμο των υποατομικών σωματιδίων. Η φύση, που συνετρίβη μέσα σε λίγες δεκαετίες δημοκρατικής εκβιομηχάνισης, θα αποθεωνόταν. Ο χρυσός δεν θα είχε καμία αξία έναντι της αθλητικής ρώμης και της διάνοιας. Ο νέος άνθρωπος θα έθαβε βαθειά μέσα στο χώμα της Ιστορίας το καταναλωτικό ανδρείκελο, που επιβιώνει ως πρότυπο στους καιρούς της σύγχρονης παρακμής. Ο φιλόσοφος και ο πολεμιστής θα συνέτριβαν τον τραπεζίτη. Θα έπαυε δια παντός το εμπόριο του χρήματος που υποτάσσει λαούς, με τρανό παράδειγμα τους Έλληνες, που από πνευματικοί πρωτοπόροι και κοσμοκράτορες, έγιναν σήμερα υποτελείς στο σιωνιστικό κεφάλαιο".
ΗΛΙΑΣ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ Εφημερίδα "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ" 20 Απριλίου 2011
Διαβάστε Επίσης
Η 20η Απριλίου δεν είναι μια τυχαία ημερομηνία. Μπορεί εδώ, στην ανάδελφη γλυκιά μας πατρίδα, να έχει επισκιαστεί από την αμέσως επομένη, την 21η Απριλίου, για λόγους που φέρνουν πάντα δάκρυα στα μάτια σε ηλικιωμένους νοσταλγούς καραβανάδων, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα τιμάται η γέννηση του Αδόλφου Χίτλερ: στις 20 Απριλίου του 1889 είδε το φως του κόσμου αυτός ο "μέγας κοινωνικός αναμορφωτής", αυτή η "στρατηγική ιδιοφυία" -σύμφωνα με τους επί λέξει χαρακτηρισμούς του Ηλία Κασιδιάρη στο ίδιο άρθρο, που δημοσιεύτηκε υπό τον δοξαστικό τίτλο "Ο Χίτλερ πέρα από την Ιστορία". Πώς το έλεγε ο Μπαζ Λαϊτγίαρ; "Στο Άπειρο κι ακόμη Παραπέρα".
Από την άλλη πλευρά, στις 20 Απριλίου του 2011, έναν μόλις χρόνο πριν από τις μοιραίες διπλές κάλπες του 2012, ο συντάκτης του άρθρου δεν ήταν κανένα μωρό παιδί: γεννημένος το 1980, ο Ηλίας Κασιδιάρης θα έκλεινε το 2011 τα τριάντα ένα του χρόνια και όσο διασταλτική ερμηνεία και αν προσδώσουμε στα "ελαφρυντικά της μετεφηβικής ηλικίας", πολύ δύσκολα θα συμπεριλάβουμε σε αυτήν την κατηγορία τους τριαντάρηδες. Ο Κασιδιάρης ήταν πεπεισμένος ναζιστής πριν μπει στη Βουλή και, το σημαντικότερο, δεν βιάστηκε καθόλου να μεταλλαχτεί αφότου μπήκε.
Καθώς βάσκανος μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να μπω κι εγώ στη Βουλή την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο, μετέχοντας παράλληλα στο Συμβούλιο της Ευρώπης, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς –και, πολύ συχνά, από ανοιχτά συγκρουσιακή θέση- την αργόσυρτη μετάλλαξη του Κασιδιάρη. Τον πρώτο καιρό (ας πούμε χονδρικά έως τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τέλη Σεπτεμβρίου του 2013), ο Κασιδιάρης δεν έμπαινε καν στον κόπο να αποκρύψει τη ναζιστική ιδεολογική του ταυτότητα, τουναντίον: καμάρωνε που τώρα –λόγω βουλευτικής ασυλίας- μπορούσε πιο άνετα να μας ρίξει και "καμιά σφαλιάρα", θαύμαζε την αρχαιοελληνική Κρυπτεία (το "ελευθέρας" των Σπαρτιατών να δολοφονούν Είλωτες στα μουλωχτά), διοργάνωνε τα τραγελαφικά "Τάγματα Εφόδου" και τα έβαζε να "παρελάσουν" στις Θερμοπύλες ή στον Μελιγαλά, φωτογραφιζόταν άνετα με τη σβάστικα στο μπράτσο ή με καραμπίνα στο χέρι, μας διάβαζε στην ολομέλεια του κοινοβουλίου αποσπάσματα από τα χαλκευμένα "Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών" και κόμπαζε, στην ίδια ολομέλεια, ότι ήταν αρνητής του Ολοκαυτώματος… -γενικώς, έκανε τα πάντα για να μας πείσει ότι ήταν καθοδηγητής μιας εγκληματικής παραστρατιωτικής οργάνωσης και αν μπήκε στο Ράιχσταγκ… παρντόν… στη Βουλή πεζός και όχι πάνω σε τανκ, ήταν επειδή ακολουθούσε τα νάματα του λατρεμένου του ειδώλου, του αυστριακού δεκανέα, και πρωτίστως το βασικότερο: να προσαρμόζεσαι εγκαίρως στις ιστορικές συγκυρίες. Θέλω να πω, η μεταμόρφωση ενός Κασιδιάρη που ξημερώνεται την 21η Δεκεμβρίου στην Πεντέλη λατρεύοντας τον Θεό Ήλιο σε έναν Κασιδιάρη που υποβαστάζει το εικόνισμα της Παναγίας στην Τήνο δεν συνέβη "εν μία νυκτί" και σίγουρα επιταχύνθηκε δραματικά ύστερα από το δικαστικό τσουνάμι που ακολούθησε τη σφαγή εκείνου του "άτιμου του ράπερ" στο Κερατσίνι.
Αναμφίβολα υφίσταται μια φαιδρή διάσταση στη σύγκριση μεταξύ Αδόλφου Χίτλερ και Ηλία Κασιδιάρη (ριζικά διαφορετικές οι ιστορικές συνθήκες, ριζικά ανόμοια και τα πολιτικά μεγέθη) αλλά δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς το γεγονός ότι στην περίπτωση αμφοτέρων η φυλάκιση λειτούργησε ως ένα είδος "πολιτικού καθαρτηρίου": περίοδος αναστοχασμού και αναπροσανατολισμού. Βεβαίως, ο Ηλίας έχει κάθε λόγο να νιώθει "ριγμένος" έναντι του Αδόλφου: η δική του φυλάκιση (αν συμπεριλάβουμε και το διάστημα της προφυλάκισης) κράτησε υπερδεκαπλάσια διάρκεια από τους σκάρτους εννέα μήνες που κράτησε η φυλάκιση του Χίτλερ, με απτό αποτέλεσμα ο δεύτερος, στα 45 του χρόνια –τη σημερινή ηλικία του Κασιδιάρη- να είναι ήδη καγκελάριος, ενώ μια ανάλογη προοπτική για τον πρώτο να μην διαφαίνεται ούτε με το πιο ισχυρό τηλεσκόπιο. Εκτός τούτου, ο Χίτλερ μετά την αποφυλάκισή του, το 1924, αναμόρφωσε το κόμμα του δίχως να θίξει ούτε την ιδεολογική του ταυτότητα ούτε τον –αποκρουστικά βίαιο- παραστρατιωτικό του χαρακτήρα, ενόσω ο Κασιδιάρης –όντας κρατούμενος ακόμη- παραπαίει από τη μεταμφίεση στην άλλη: από τη "Χρυσή Αυγή" στους "Έλληνες" και από τους "Έλληνες" στους "Σπαρτιάτες".
Ειδικά με την αστεία μαριονέτα που "ηγείται" των "Σπαρτιατών" είχα τη χαρά να βρεθώ αντιμέτωπος σε μεταμεσονύκτια τηλεοπτική εκπομπή της Μαρίας Αναστασοπούλου στον "Αντέννα" τον Ιούνιο του 2023 (το σπαρταριστό ημίωρο βίντεο είναι πάντοτε διαθέσιμο στο YouTube) και, αφού τον απολαύσαμε πρώτα απαρνούμενο κάθε σχέση του Κασιδιάρη με το "δικό του" κόμμα, τον είδαμε ευθύς κατόπιν, όμοια με τις γνωστές κυρίες που ασκούν το "αρχαιότερο επάγγελμα" και "θέλουν να κρυφτούν" αλλά η "χαρά δεν τις αφήνει", να υπερθεματίζει ότι ο Κασιδιάρης δεν είναι απλώς "βενζίνη" για το κόμμα του, όπως εγώ ισχυρίζομαι, αλλά "κηροζίνη". Το ποιους η "κηροζίνη" κατέκαυσε έκτοτε, είναι γνωστό τοις πάσι.
Η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη είναι προγραμματισμένη για τα μέσα Σεπτεμβρίου εφέτος και, καθώς δεν στερείται των εκλογικών του δικαιωμάτων, έχει δηλώσει ήδη πως θα εμπλακεί ξανά στην ενεργό πολιτική μόλις βρεθεί έστω και με το "ένα πόδι" έξω από τη φυλακή. Δεν αμφιβάλλω περί αυτού. Ακόμη λιγότερο αμφιβάλλω πως η κυβέρνηση ταλανίζεται από ασυγκράτητη φαγούρα να χρησιμοποιήσει την "επιστροφή Κασιδιάρη" ως έναν εισέτι όχι-και-τόσο "κρυφό άσσο" για την πολυδιάσπαση και την αποδυνάμωση του ακροδεξιού μετώπου. Εάν πάλι σας υπενθυμίσω ότι ανάλογες "αυταπάτες" έτρεφαν και οι συντηρητικές δημοκρατικές δυνάμεις της μεσοπολεμικής Γερμανίας για τον Αδόλφο Χίτλερ, δικαίως θα με ρωτήσετε: "Μα τι κάθεσαι και συγκρίνεις ¨μήλα¨ με ¨πορτοκάλια¨;". Όχι πως έχει καμιά σημασία όταν αμφότερα είναι σάπια.
Διαβάστε Επίσης
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
![Συγκίνησε η Γαρυφαλλιά Καληφώνη: "Το καλύτερο δώρο θα ήταν να είναι εδώ, στη ζωή" [βίντεο]](https://www.thetoc.gr/Content/ImagesDatabase/p/207x116/cu608x380/0,6,608,347/crop/both/0f/0f15e344dfd445afa7ff7757c80fec3e.jpg?quality=60&404=default&v=2)
![Στα αγροτικά μπλόκα και ο Ηλίας Κασιδιάρης - Πήρε άδεια από τις φυλακές [βίντεο]](https://www.thetoc.gr/Content/ImagesDatabase/p/500x280/crop/both/7f/7f82277bf74548a88c9f88ff7cd6f4ee.jpg?quality=60&404=default&v=2)
