Γιατί έπεσε ο Στάρμερ; Μεγάλη γκάφα δεν έκανε, ούτε μπλέχτηκε σε κανένα σκάνδαλο και ορισμένες τελείως απαραίτητες μεταρρυθμίσεις τις προώθησε. Γιατί τον έριξαν οι βουλευτές των Εργατικών, μετά από μόλις 2 χρόνια στην Ντάουνινγκ Στριτ, αυτόν που τους οδήγησε σε μια πρωτοφανή νίκη στις εκλογές του 24; Ακούγεται αστείο, αλλά μια από τις πιο πρωτότυπες αναλύσεις για τα αίτια της πτώσης του Στάρμερ, συνδέει το εσωτερικό πραξικόπημα εναντίον του, ακριβώς με το μέγεθος της εκλογικής νίκης του 2024.
Ήταν τόσοι πολλοί οι "ακτιβιστές Εργατικοί" που βρέθηκαν στη Βουλή των Κοινοτήτων, ορισμένοι τελείως αναπάντεχα και ορισμένοι χωρίς κάποια βαθιά ιδεολογική ή συναισθηματική σύνδεση με το κόμμα, που δεν άντεχαν ούτε λεπτό στη σκέψη ότι θα χάσουν την έδρα τους. Μόλις είδαν τις δημοσκοπήσεις εξαγριώθηκαν και έψαχναν τον αντικαταστάτη.
Άλλοι θεωρούν ότι φταίει η προσωπικότητα του Στάρμερ, his character όπως έγραψε Βρετανός συνάδελφος. Δεν είχε στόφα ηγέτη με δυο λόγια. Άλλαζε απόψεις, προσπαθούσε να συμβιβάσει διαφορετικές πτέρυγες του κόμματος και έμοιαζε μονίμως να διστάζει να λάβει αποφάσεις. Άσε που δεν ήταν καθόλου επικοινωνιακός. Και ως γνωστόν, το να απαντάς στους πολιτικούς σου αντιπάλους πειστικά και να εξηγείς στον κόσμο την πολιτική σου, είναι δουλειά πρωθυπουργού. Όχι επιτελείου.
Φταίει προφανώς και το Brexit που μείωσε το Ακαθάριστο κατά κεφαλήν Εισόδημα των Βρετανών από 4% έως 8% -τόσο το υπολογίζουν οι έρευνες- και φούσκωσε τους ακραίους. Οι χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, χαμηλότεροι του ευρωπαϊκού μέσου όρου, φέρνουν γκρίνια και δυσκολεύουν τις αποφάσεις.
Μήπως φταίει η μετανάστευση; Αναμφίβολα. Δεν βοήθησε η αψυχολόγητη ενέργεια του πρώην (σε λίγο) Βρετανού πρωθυπουργού να κόψει το επίδομα θέρμανσης στους συνταξιούχους, σίγουρα δεν βοήθησε και το σκάνδαλο με τον λόρδο Μάντελσον, τον κολλητό του Επστάιν. Ήταν τόση η πρεμούρα του Στάρμερ να βρει μια γέφυρα με τον Ντόναλντ Τραμπ ώστε κάθε έλεγχος για τον πρέσβη του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ουάσιγκτον κατέστη περιττός. Όλα ακούγονται σωστά. Όλες οι ερμηνείες μοιάζουν πιθανές.
Από όλες όμως τις αναλύσεις για τα αίτια της πτώσης Στάρμερ, αυτή βρήκα ότι ήταν η πιο πειστική. Και ενημερωτική για τα δικά μας. Ο σερ Κιρ, έγραφε ο Economist, κέρδισε μια συντριπτική νίκη υποστηρίζοντας ότι "όλα τα δεινά της Βρετανίας οφείλονταν στην ανικανότητα και τη διαφθορά των Τόρις". Δυστυχώς, αποδείχθηκε ότι το πίστευε πραγματικά. Ο πρωθυπουργός φάνηκε να εκπλήσσεται λοιπόν όταν ανακάλυψε "ότι η χώρα αντιμετωπίζει βαθιά ριζωμένα και δύσκολα προβλήματα", και τρόμαξε που πολύ σύντομα οι ψηφοφόροι άρχισαν να κατηγορούν εκείνον, ότι δεν δίνει λύσεις.
Μια παρόμοια κατάσταση ζούμε και στην Ελλάδα. Τα διάφορα κόμματα της αντιπολίτευσης ζουν και αναπνέουν με το όνειρο να δουν επιτέλους τον Κούλη να φεύγει και υπόσχονται -ορισμένοι μπορεί και να το πιστεύουν μάλιστα, δεν το αποκλείω- ότι μόλις γίνει αυτό και Μητσοτάκης yok, τότε η χώρα θα δει αμέσως αλλαγή. Η χώρα θα αναπνεύσει, ένας φωτεινός ήλιος θα ανατείλει και όλοι θα δούμε καλύτερες ημέρες.
Σύντομα θα ανακαλύψουν όμως, ότι τα προβλήματα είναι πιο σύνθετα και πιο πολύπλοκα και δεν αρκούν οι καλές προθέσεις, ούτε ο βολονταρισμός. Οι ελληνικές παθογένειας για να αντιμετωπιστούν χρειάζονται μεγάλες μεταρρυθμίσεις που απαιτούν δύσκολες αποφάσεις -αποφάσεις που προκαλούν αντιδράσεις γιατί έχουν και παράπλευρες απώλειες- και αυτές οι πολιτικές χρειάζονται συνήθως χρόνο για να αποδώσουν -συχνά πέραν της 4ετίας, εξ ού και η δυσκολία για τις κυβερνήσεις να υλοποιήσουν τέτοιες μεταρρυθμίσεις- ενώ πολύ συχνά απαιτούν και διορθώσεις και προσαρμογές.
Δείτε για παράδειγμα τον πληθωρισμό και την ακρίβεια. Φταίνε τα καρτέλ; Φταίνε οι Επιτροπές Ανταγωνισμού που δεν κάνουν σοβαρούς ελέγχους; Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει και ο δικός μας πληθωρισμός είναι ο μεγαλύτερος στη ζώνη του ευρώ - είναι προφανές πάντως ότι υπάρχει πρόβλημα με τον ανταγωνισμό. Φταίει το μέγεθος της αγοράς; Φταίνε οι εισαγωγές; Φταίει η απόσταση ή φταίει η ανάπτυξη; Δεν ξέρω, μπορεί να φταίει η εξάρτηση από την εισαγόμενη ενέργεια, το πιο πιθανό είναι η απάντηση να είναι ένας συνδυασμός παραγόντων. Που έχουν να κάνουν με την μορφή και τη δομή της ελληνικής οικονομίας. Θέλω να πω ότι αν υπήρχε εύκολη λύση, σίγουρα ο Μητσοτάκης θα την είχε υιοθετήσει. Σιγά μην χάσει τις εκλογές, για να κάνει πλάτες στον Μασούτη.
Ο Αλέξης Τσίπρας καταφεύγει στις συνήθεις λύσεις, φόρος στα μερίσματα, φόρος και στις πισίνες, για τα αυτοκίνητα βλέπουμε. Και με λίγη προσπάθεια θα μπούνε στα ταμεία του δημοσίου τα 4 δισ. ευρώ που υποσχέθηκε ο συνεργάτης του. Και μετά ποιος μας πιάνει. Οι προτάσεις είναι "για τα μπάζα", το ξέρει και αυτός, το ξέρουν και οι ψηφοφόροι του ακόμα. Αλλά εξυπηρετεί την εικόνα την αριστερού που επιστρέφει.
Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχει πιο επεξεργασμένες θέσεις τουλάχιστον -για να είμαστε δίκαιοι-, αλλά και εκεί, αν ακούσεις ορισμένους εκπροσώπους του στα τηλεπαράθυρα, υπάρχει η αφελής πεποίθηση, ότι αρκεί ένας νόμος και ένα άρθρο και το τέρας του πληθωρισμού θα καταρρεύσει. Αρκεί να φύγει ο Μητσοτάκη εννοείται.
Πηγή: capital
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr